Historia - pochodzenie rodziny

MICHAŁKIEWICZÓW, TUŁODZIECKICH, DŁUGOŁĘCKICH

Na podstawie dokumentów rodzinnych, poszukiwań, relacji ustnych itp. spisał to
Michał Michałkiewicz
- syn Stanisława Michałkiewicza i Danuty Michałkiewicz z d. Kledeckiej.

Poznań, 2007/2008 rok

Jeżeli znasz jakieś inne fakty dotyczące opisanych osób, bardzo proszę o ich podanie,gdyż tylko dzięki temu opis rodziny będzie dokładny. Bardzo proszę o ewentualne uzupełnienie tego tekstu o następujące dane: dokładne imiona (np. drugie i trzecie) i nazwiska osób, daty urodzenia, miejsce urodzenia, daty śmierci, miejsce śmierci, miejsce pochówku, imię i nazwisko mężów i żon, ich daty urodzenia i śmierci, miejsce pochówku i imiona i nazwiska rodowe (panieńskie kobiet) rodziców, daty i miejsca ślubów cywilnych i kościelnych, świadków na ślubie, daty chrztu i miejsce chrztu oraz imiona i nazwiska rodziców chrzestnych. Interesują mnie także konkretne dokumenty (lub kserokopie) z w/w faktów (metryki urodzenia, chrztu, akty zgonu, akty małżeństwa, dokumenty o rozwodach itp.) a także informacje, czy dana osoba np. była kawalerem, panną itp.

Jeżeli masz zdjęcia osób wymienionych w tym opisie lub inne związane z tymi osobami, to bardzo proszę o ich udostępnienie, gdyż chcę zrobić schemat drzewa rodowego wraz ze zdjęciami tych osób. Poszukuję także zdjęć grobów osób zmarłych. Zdjęcia mogą być także w formie elektronicznej (jako JPEG lub TIF), lub chętnie pożyczę te fotki i sam je zeskanuję. Przy każdej osobie chciałbym napisać kilka zdań z ich życiorysu (wykształcenie - ukończona szkoła, jaka szkoła, zawód wyuczony i wykonywany, miejsce pracy, osiągnięcia, nagrody, odznaczenia itp., a w sytuacji osób starszych pokoleń - czy i gdzie walczyli w czasie wojen, powstań narodowych itp.), dlatego proszę także o te informacje.

Wszelkie dane można przesyłać mi na adres e-mail:
drmichal@poczta.onet.pl
lub
Michal.Michalkiewicz@put.poznan.pl

Wszelkie materiały, które będzie trzeba oddać właścicielowi, zwrócę po opracowaniu (wykonanie ksero, skanowanie itp.). Proszę także o informacje o rodzinach spokrewnionych. Bardzo proszę o poważne potraktowanie mej prośby, gdyż przyszłe pokolenia nie będą wiedziały nic o naszych przodkach.

A pamięć o nich powinna być zachowana.

Wg RODZINA - HERBARZ SZLACHTY POLSKIEJ Seweryna Hrabiego Uruskiego (Warszawa 1904 r.); Michałkiewicz v. Michałkowicz h. Kościesza: Podług Kajałowicza dom zamożny w woj. połockiem, ten sam co i Michałkiewicz. Szymon, susceptant grodzki przemyślski 1692 r. a podpisarz grodzki przemyślski 1692 r. pozwany o sumy (Wyr. Tryb. Lubels.). Piotr, regent grodzki kowieński z wojew. trockiem, i Jan z wojew. brzesko-litewskiem podpisali elekcyę 1697 r. Jan podpisał konwokacyę generalną litewską 1764 r.

Michałkiewicze w województwie połockim urodzeni i spowinowaceni są z wielkim domem, znaczni.

Zajmuję się pochodzeniem rodziny MICHAŁKIEWICZ. Poszukiwania moich przodków związane są zarówno z linią rodu Michałkiewicz, jak również innych rodzin pochodzących od mojej Babci - Zofii Teofilii Michałkiewicz z domu Długołęcka (rodziny Długołęccy i Tułodzieccy) oraz przodków ze strony mojej Mamy - Danuty Michałkiewicz, z domu Kledecka. Dlatego też w opisie zebranego materiału można natrafić na spokrewnione z rodziną Michałkiewiczów inne nazwiska.

Najstarsze dane dotyczące mojej rodziny pochodzą z przekazów otrzymanych od mojej Mamy, mojego stryja Mieczysława Michałkiewicza, a także licznych pamiątek rodzinnych, w tym m.in. fotografii, metryk urodzenia, chrztu, aktów ślubu czy zgonu, a także książki pochodzenia rodziny Michałkiewiczów (Stammbuch der Familie Michałkiewicz). Dodatkowe moje poszukiwania związane są z przeglądaniem archiwów państwowych i kościelnych, w których znalazłem wiele cennych informacji o moich przodkach.

Ciekawym źródłem informacji jest m.in. zdjęcie Antoniego Tułodzieckiego - dziadka mojej Babci (ze strony Jej Matki), na którym spisanych było wiele cennych informacji. Zostaną one przedstawione poniżej.

Odpis ze zdjęcia, na którym jest Antoni Tułodziecki (napisał Mieczysław Michałkiewicz, mój stryj) + moje dodatki:

Notatkę tę (o Antonim Tułodzieckim) sporządził Zbigniew Leitgeber z Komorowa, wuj Maji Komorowskiej, brat Ireny Komorowskiej z domu Leitgeber, matki Maji Komorowskiej zamieszkałej w Komorowie pod Warszawą. Rodzina Leitgeberów spokrewniona była z rodziną Tułodzieckich. Irena Komorowska z dziećmi: Mają i jej bliźniaczym bratem Piotrem odwiedziła po II wojnie światowej moją babcię Zofię Michałkiewicz (swoją ciotkę) na ulicy Ogrodowej 19 w Poznaniu. Jej brat Zbyszek Leitgeber odwiedził ich też na Ogrodowej i interesował się historią rodziny. Przyjechał do babci Zosi po informacje o rodzinie. Mieczysław Michałkiewicz (brat Stanisława) twierdzi, że oglądał wtedy drzewo genealogiczne rodziny Leitgeberów z uwzględnieniem gałęzi Tułodzieckich.

W poniższym materiale dotyczącym rodziny Michałkiewiczów przedstawiam także informacje o pokrewieństwie z rodziną Leitgeberów i Komorowskich. Dane te pochodzą z opracowania Zbigniewa i Sławomira Leitgebera (Wyciąg z kroniki rodziny Leitgeber) oraz z Genealogii potomków Sejmu Wielkiego.

Linia Tułodzieckich i Długołęckich

Linia Tułodzieckich wywodzi się z miejscowości Tułodziad (diecezja Olsztyn?). Rodzina Tułodzieckich pochodzi z Prus i wywodzi się od Dytryka z Tułodziadu (Dietrich von Taulensee, h. Trąby) - (Żernicki, Szlachta polska). Przed około 1840 r. ród został rozbity: część przeniosła się do Wielkopolski, a część została na Pomorzu (Mazurach) - diecezja Warmińska lub Chełmińska.

Najstarsze informacje o rodzinie Tułodzieckich posiadam z około 1765 roku i dotyczą one Bernarda Tułodzieckiego (ur. ok. 1765 r., zm.?) i jego żony Katarzyny Tułodzieckiej z domu Frydrychowicz (ur. ok. 1765 r., zm.?). Z małżeństwa tego urodzili się m.in.:

  • Antoni Tułodziecki (ur. 1809 r., zm. 23.10.1865 r.),

  • Jan Tułodziecki (ur. 1813 r., zm. 14.1.1876 r.),

  • Helena Emilia Tułodziecka (ur. ?, zm. ?)

  • Antoni Tułodziecki - dziadek mojej Babci - Zofii Teofilii Michałkiewicz z domu Długołęckiej [ze strony jej matki, Katarzyny Długołęckiej, z d. Tułodziecka]. Urodził się w 1809 r., zmarł 23.10.1865 r. w majątku swym Janowice w powiecie Nieszawskim Królestwa Polskiego (obecnie powiat Włocławek), pochowany jest na cmentarzu parafialnym w Lubawie. Był synem Bernarda Tułodzieckiego i Katarzyny Frydrychowicz z Wilcza pod Koronowem. Uczestnik Powstania listopadowego 1830/1831 r. i Powstania Styczniowego 1863 r., więzień "Pawiaka" w Warszawie za przechowywanie powstańców 1863 r. Antoni Tułodziecki był właścicielem majątku Janowice w powiecie Nieszawskim i był jednym z lepszych gospodarzy wielkopolskich swego czasu. Przez bardzo długie lata był on plenipotentem Macieja hr. Mielżyńskiego z Gościeszyna. Dzierżawił również majątek Osiecz Wielki (powiat Włocławek) od Marii hr. Bnińskiej oraz Starą Dąbrowę (powiat Wolsztyn) w dobrach hr. Macieja Mielżyńskiego.

Ożenił się on z Pelagią Lipińską (córką Jana Lipińskiego i Katarzyny z d. Fryze), która po ślubie przyjęła nazwisko Tułodziecka. Jan Lipiński (ojciec Pelagii) był właścicielem majątku Chrząstowo pod Nakłem, Osiecz Wielki pow. Włocławek i Stara Dąbrowa pow. Wolsztyn. Pelagia Lipińska urodziła się 15(25?).12.1819 r., w Chrząstowie pod Nakłem, a zmarła 2.4.1896 r. w Poznaniu. Po śmierci swego męża Antoniego, w 1865 roku przeprowadziła się ona do swej córki Zofii Tułodzieckiej do Poznania.

  • ks. Jan Tułodziecki - urodził się w 1813 r. w Okole pow. Bydgoszcz, zmarł 14.1.1876 w Miłosławiu. Ukończył on seminarium duchowne (akademię) w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1838 r. Był on żołnierzem powstania listopadowego 1830/1831 r., więźniem Moabitu w 1847/48, uczestnikiem Wiosny Ludów 1848 r. Od 1849 r. był dziekanem parafii w Miłosławiu. Wielką przyjaźnią darzył go hr. Seweryn Mielżyński, również jak on wielki patriota (wspomina o tym Teodor Żychliwski w Kronice Żałobnej Rodzin Wielkopolskich).

Na podstawie "Pamiętniki Natalisa Sulerzyskiego, byłego posła ziemi pruskiej na Sejm Berliński" autor: Sławomir Kalemba; Inst. Wydaw. Pax, W-wa 1985 r.:

Ks. Jan Tułodziecki:

21 lub 22 marca 1848 roku Natalis Sulerzyski wyruszył z Piątkowa do Torunia dla zorientowania się w sytuacji politycznej. Po drodze spotkał wypuszczonych przez lud berliński z moabickiego więzienia Seweryna Elżanowskiego i ks. Jana Tułodzieckiego. Oni w podróży powrotnej z Berlina występowali z agitacyjnymi przemówieniami. 28 marca 1848 roku powołano Tymczasowy komitet narodowy Prus Polskich, który za swą siedzibę uznał Chełmno. Powołano do niego, poza Sulerzyskim, księdza Jana Tułodzieckiego, Seweryna Elżanowskiego, byłego majora wojsk polskich Korewę oraz Michała Feliksa Zakrockiego, szypra z Grudziądza. Członkowie Komitetu 29 marca 1848 roku po zjeździe wąbrzeskim, zredagowali w Piątkowie, a ogłosili drukiem w Chełmnie odezwę do "Braci Polaków tu zamieszkałych", natomiast w Bydgoszczy odezwę do "Braci Polaków ziem polskich pod nazwiskiem Prus Zachodnich" (wezwanie do zbrojenia się przeciw Moskalom). Komitet Tymczasowy (z Sulerzyskim, Tułodzieckim i Elżanowskim) opracował założenia polskiej siatki organizacyjnej. Sulerzyski i ks. Tułodziecki zostali 4 kwietnia 1848 roku aresztowani przez wojska pruskie w Chełmnie i przewieziono ich do fortecy grudziądzkiej, gdzie więziono ich kilka miesięcy. Zwolniono ich w początkach listopada 1848 roku. W momencie aresztowania byli w całym Królestwie Pruskim, a nawet w całych Niemczech jedynymi politycznie uwięzionymi.

  • Helena Emilia Tułodziecka (ur.?, zm.?), która w 1836 roku w Koronowie wyszła za mąż za Edwarda Petersona. Po śmierci swego męża Edwarda, Helena Emilia Peterson (z domu Tułodziecka) wyszła drugi raz za mąż w 1844 r. za Andrzeja Szyperskiego (wpis nr 14, parafia Wtelno).

O innych dzieciach Bernarda i Katarzyny Tułodzieckich nic nie wiem. Znalazłem natomiast wpis nr 13 z 1850 r. z parafii Koronowo, że Margaretha Emilia Tułodziecka wyszła za mąż za Jana Fatz. Trudno określić kto był jej rodzicami. Jest także inny wpis nr 8 z 1857 r. z parafii Wtelno, że Valeria Tułodziecka (ojciec Bernard, a matka Marcianna Osciborska) wyszła za mąż za Jana Graetza (ojciec Antoni, a matka Barbara Machoy). Jaki jest to stopień pokrewieństwa Valerii do Antoniego Tułodzieckiego, trudno jest obecnie stwierdzić.

Antoni Tułodziecki ze swoją żoną Pelagią Tułodziecką (z d. Lipińska) mieli 15 (?) dzieci:

  • Helena Tułodziecka, ur. 6.1840 r., zm. 4 (1 ?).12.1840 r. w Starej Dąbrowie [AAP LM Gościeszyn];
  • Stanisław Adam Tułodziecki, ur. 5.11.1841 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 7.11.1841 r., chrzestni: Piotr Cichowski i Katarzyna Lipińska [AAP LB Gościeszyn]; zm. 31.3.1875 r. [Dw. LM Poznań Fara]; Brał udział w Powstaniu Styczniowym 1863 r. (kawaler).
  • Maria (Marianna) Jadwiga Tułodziecka, ur. 12.11.1842 r. w Starej Dąbrowie; chrzest 14.11.1842 r., chrzestni: Maciej Mielżyński i Franciszka Koczorowska [AAP LB Gościeszyn], zm. 5.10.1865 r. Wyszła ona za mąż za Leona Franciszka Musolff (ur. 1823 r., zm. 6.11.1865 r. Runowo k/Bydgoszczy).
  • Kazimierz Grzegorz Tułodziecki, ur. 12.3.1844 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 14.3.1844 r., chrzestni: Ignacy Szumski i EwaWchowska [AAP LB Gościeszyn], zm. 13.5.1863 r. w Słomkowie (pod Nową Wsią), w domu państwa Busse, gdzie był urządzony tymczasowy lazaret. Pochowany został w Boniewie pow. Włocławek. Brał udział w Powstaniu Styczniowym 1863 r. i został śmiertelnie ranny w bitwie pod Nową Wsią. Dzisiaj mogiła jego łączy się z pomnikiem żołnierzy parafii Boniewskiej poległych w Obronie Ojczyzny w latach 1918-1920. (kawaler).
  • Jan Tułodziecki, ur. 11.11(??).1845 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 16.11.1845 r., chrzestni: Ignacy Sikorski i Franciszka Cichowska [AAP Gościeszyn], zm. 19.10.1846 r. w Starej Dąbrowie [AAP LM Gościeszyn].
  • Jadwiga Tułodziecka, ur. 4.11.1845 (??) r., w Starej Dąbrowie, chrzest 6.11.1846 r., chrzestni: Wojciech Wojtaszewski i Jadwiga Palewska [AAP LB Gościeszyn], zm. 1.9.1916 (1912 ?) r. Wyszła ona 30.04.1867 r. za mąż (wpis nr 72 - parafia Bydgoszcz) za Józefa Okoniewskiego (ur. 6.9.1838 r., zm. 9.12.1921 r.).
  • Tadeusz Józef Tułodziecki, ur. 7.12.1847 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 16.12.1847 r., chrzestni: Józef Hasiński i Emilia Palińska [AAP LB Gościeszyn], zm. 4.2.1851 r. w Starej Dąbrowie [AAP LM Gościeszyn].
  • Helena Tułodziecka, ur. 2.4.1849 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 4.4.1849 r., chrzestni: Ignacy Bobrowski i Julian Neustuppe [AAP LB Gościeszyn], zm. 9.4.1925 r. w Poznaniu. Wyszła ona za mąż za Władysława Leitgebera.
  • Zofia Tułodziecka, ur. 24.4.1850 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 1.5.1850 r., chrzestni: Józef Palewski i Seweryna Cichowska [AAP LB Gościeszyn], zm. 7.6.(1 ?).1924 r. w Poznaniu (panna).
  • Franciszek Tadeusz Tułodziecki, ur. 8.10.1851 r. w Starej Dąbrowie, chrzest 10.10.1851 r., chrzestni: Waleria Freze i Franciszka Klawitter [AAP LB Gościeszyn], , zm. 15.1.1852 r. w Starej Dąbrowie [AAP LM Gościeszyn].
  • Aniela Tułodziecka, ur. 2.10.?)1853 r.(???) w Starej Dąbrowie, zm. 11.10.1932 r. w Poznaniu (panna).
  • Stefan Tułodziecki, ur. 15.4.1854 r. Osiecz ?, zm. 18.1.1888 r., (kawaler).
  • Katarzyna Tułodziecka, ur. 29.3.1856 r. w Starej Dąbrowie, zm. 5.3.1893 r. w Zamysłach.
  • Stanisława Tułodziecka, ur. 14.4.1857 (14.9.1857 ?) r., zm. 22.10.1921 r. Wyszła za mąż za Józefa Sobeckiego [29.4.1890 Dw.LC Poznań Fara].
  • Kazimierz Tułodziecki, ur. 1865 r., zm. 1865 r.
    • Maria (Marianna) Tułodziecka (ur. 12.11.1842 r., zm. 5.10.1865 r.) wyszła za mąż za Leona Franciszka Musolff (ur. 1823 r., zm. 6.11.1865 r.). L.F. Musolff był właścicielem majątku Sławęcin; uczęszczał do Gimnazjum Św. Marii Magdaleny w Poznaniu [Adam Białobłocki - "Absolwenci Gimnazjum i Liceum Św. Marii Magdaleny w Poznaniu", Poznań 1995, str. 92].

    Mieli oni córkę Zofię Musolff (ur.?, zm.?), która wyszła za mąż za Józefa Gronau.

    • Jadwiga Tułodziecka (ur. 4.10.1845 r., zm. 1.9.1916 r.) Wyszła ona za mąż za Józefa Okoniewskiego, powstańca 1863 roku. Józef Okoniewski urodził się 6.9.1838 r. w Danabórz k/Wągrowca, chrzest 15.9.1838 r., chrzestni: gen Józef Grabowski i Katarzyna Lipińska [AAP LB Grylewo], zmarł w Poznaniu 9.12.1921 r., pochowany na cmentarzu Jeżyckim. Uczęszczał do Gimnazjum Św. Marii Magdaleny w Poznaniu, lecz go nie ukończył. W 1858 r. został wzięty do wojska pruskiego - 4-ego pułku ułanów. Zamierzał poświęcić się karierze wojskowej, lecz już w 1862 r. brat jego Stanisław nakłonił go, aby porzucił służbę w wojsku pruskim i zajął się rolnictwem. Wyjechał do Królestwa, gdzie zastał go wybuch powstania. Zgłosił się do powstania jako kawalerzysta i wziął udział w potyczce oddziału Kazimierza Mielęckiego pod Cieplucami (10.2.1863 r.), gdzie zraził się nieprzygotowaniem bojowym powstańców i straciwszy wiarę w powodzenie sprawy, wycofał się do Księstwa Poznańskiego. Z tej depresji wyciągnęła go matka, przypominając mu o obowiązku wobec Ojczyzny. Udał się więc ponownie do obozu Mielęckiego, gdzie został mianowany dowódcą plutonu jazdy i wziął udział w bitwie pod Olszakiem (22.3.1863 r.). Jako rotmistrz walczył pod rozkazami Alfonsa Seyfrieda i Słupskiego pod Nową Wsią (26.4.1863 r.) i Brdowem (29.4.), a następnie jako dowódca pierwszego szwadronu w brygadzie Edmunda Taczanowskiego w jego kampanii letniej. Pod Sędziejowicami (26.8.) poprowadził słynną szarżę na cmentarz, gdzie umieścił się nieprzyjaciel. Jesienią 1863 r., pod Łaniętami stoczył ostatni swój bój, po czym 22.12.1863 r. udał się do Żnina do swego brata Stanisława. W 1864 r. został uwięziony, lecz niebawem ułaskawiony. Odtąd poświęcił się rolnictwu, był dzierżawcą majątku (m.in. probostwa w Głuszynie pod Poznaniem), urzędnikiem gospodarskim (m.in. w Bobrownikach pod Wągrowcem i w Bieganowie pod Środą), zmieniając często miejsce pracy. W marcu 1915 r. przeniósł się z Brodnicy do Poznania, gdzie przebywał aż do śmierci [Polski Słownik Biograficzny, zeszyt 99, str. 692].

    • Wraz ze swoją żoną Jadwigą Okoniewską z d. Tułodziecką mieli oni 7 (?) dzieci:

    • Stanisław Okoniewski (ur. ?, zm. 28.4.1879 r.),
    • Wacław Okoniewski (ur. ?, zm. ?),
    • Tadeusz Okoniewski (ur. 26.12.1870 r., zm. ?), który ożenił się z Ludwiką Stryjakowską (ur. ?, zm. ?),
    • Jadwiga Okoniewska (ur. 15.11.1873 r., zm. 3.11.1874 r.),
    • Kazimierz Okoniewski (ur. 22.6.1872 r., zm. ?), który ożenił się z Wandą Słomczewską (ur. ?, zm. ?),
    • Maria Okoniewska (ur. 5.10.1875 r., zm. ?),
    • Witold Okoniewski (ur. ?, zm. ?), który ożenił się z Wandą Krzemińską (ur. ?, zm. ?) i mieli oni syna Witolda Okoniewskiego (ur. ?, zm. ?).
    • Helena Tułodziecka - urodziła się 2.4.1849 r. w Starej Dabrowie, zmarła 9.4.1925 r. w Poznaniu. Wyszła ona za mąż za Władysława Leona Leitgebera (ur. 17.6.1839 w Poznaniu, zm. 14.8.1881 w Poznaniu) - przemysłowca, i przyjęła nazwisko Leitgeber. Helena Tułodziecka - Leitgeber po ślubie mieszkała z Władysławem Leonem Leitgeberem w Warszawie. Mieli oni 3 dzieci:

    • Janusza Antoniego Leitgebera (ur. 13.9 (8 ?).1876 r. w Warszawie, zm. 15.1.1917 r. w Freiburgu, pochowany w Poznaniu),

    • Teodora Bogdana Leitgebera (ur. 21.11.1874 r, zm.?), który zmarł jako małe dziecko,

    • Halinę Leitgeber (ur. 4.7.1878 r., zm. 10.5.1930 r.).

    Helena po śmierci swego męża Władysława przeniosła się wraz ze swoimi dziećmi (Januszem i Haliną) do Poznania.

    • Janusz Antoni Leitgeber ożenił się z Janiną Montwid-Białłozor (ur. 15.4.1883 (1885?) w Warszawie, zm. 22.12.1937 r.), która po ślubie przyjęła nazwisko Leitgeber i mieli oni 2 dzieci:

      • Irenę Marię Leitgeber (ur. 14.8.1912 r., zm. 1975 r. (1976?))
      • Zbigniewa Jerzego Leitgebera (ur. 2.1.1908 r., zm. 1966 r.).

    Po śmierci swego męża - Janusza Antoniego Leitgebera w 1917 r., Janina Leitgeber (z d. Białłozor) wyszła drugi raz za mąż za Teodora Swinarskiego.

    - Irena Maria Leitgeber wyszła za mąż za Leona hr. Komorowskiego z Kurmen (ur. 24.7.1900 r., zm. 28.6.1959 r.) i przyjęła nazwisko Komorowska. Mieli oni 3 dzieci:

    • Magdalena Teresa hr. Komorowska (ur. 21.12.1945 r.), która wyszła za mąż za Oskara Rudzińskiego (ur. 15.5.1948 r.) i po ślubie przyjęła nazwisko Rudzińska. Mieli oni jednego syna:

    • Rafała Rudzińskiego (ur. 11.3.1972 r.).

    • Piotra Janusza hr. Komorowskiego (ur. 23.12.1937 r.), który ożenił się z Małgorzatą Marią Schmidt (ur. 1949 r.), która po ślubie przyjęła nazwisko Komorowska.

    • Marię Janinę Maję hr. Komorowską (ur. 23.12.1937 r.). Ożeniła się ona z Jerzym Hubertem hr. Tyszkiewiczem Łohojskim (ur. 22.7.1936 r.) i mieli oni syna:

    • Paweł hr. Tyszkiewicza (ur. 26.1.1963 r.). Ożenił się on z Marzeną Kraszewską (ur. 11.7.1963 r.), która po ślubie przyjęła nazwisko Tyszkiewicz. Mają oni 4 dzieci:

      • Katarzyna Tyszkiewicz (ur. 19.2.1989 r.),
      • Zofia Tyszkiewicz (ur. 3.8.1990 r.),
      • Jerzy Tyszkiewicz (ur. 25.1.1993 r.),
      • Jan Tyszkiewicz (ur. 14.12.1994 r.).

    - Zbigniew Jerzy Leitgeber ożenił się z Hanną Klause (ur. 31.10.1916 r., zm. ?) (I voto Gosiewska), która po ślubie przyjęła nazwisko Leitgeber. Nie mieli oni dzieci.

    • Halina Leitgeber wyszła za mąż za dr Józefa Bűthner-Zawadzkiego (ur. 21.2.1866 r.) i przyjęła nazwisko Zawadzka. Z małżeństwa tego urodziła się 3 dzieci:

    • Lech Zawadzki - (ur. 1903 r., zm. 1940 r. w Katyniu) ożenił się on z Marią hr. Kęszycką. Mieli oni 2 dzieci:
      • Marian Zawadzki (ur. 22.12.1937 r.),
      • Aleksander Zawadzki (ur. ?.6(7?).1939 r.).
    • Bohdan Zawadzki - (ur. 1906 r., zm. 18.6.1948 r.) ożenił się on z Haliną Glabisz Senkteller. Nie mieli oni dzieci.
    • ? Zawadzki - zmarł krótko po urodzeniu.
    • Zofia Tułodziecka (ur. 24.4.1850 r., zm. 7.1(6 ?).1924 r) - pionierka ruchu zawodowego w Wielkopolsce. Kształciła się na pensji pani Buffle we Włocławku. Mając 16 lat zaczyna prace jako krawcowa, a za namową Bibianny Moraczewskiej kształci się w swym zawodzie w Warszawie, a po powrocie do Poznania rozpoczyna samodzielna pracę. W 1903 roku stworzyła "Stowarzyszenie Personelu Żeńskiego w Handlu i Przemyśle" - pierwszą organizację, która otoczyła opieką ruch zarobkowy dziewcząt i kobiet, które działało do 26.1.1920 r., kiedy to połączyło się z Towarzystwem Młodzieży Kupieckiej. W 1907 r. założyła ona spółkę udziałową pod nazwą "Pracownia Sukien", która miała za zadanie zwalczanie konkurencji i podniesienie rangi zawodu krawieckiego damskiego. Uczestniczyła ona w licznych zjazdach i uroczystościach o najwyższej randze, m.in. w 1907 r. z okazji 40-letniej działalności literackiej Elizy Orzeszkowej, w 1905 r. w "I Zjeździe Kobiet Polskich" w Krakowie,

    • Aniela Tułodziecka (ur. 2.10.1853 r. w Starej Dąbrowie, zm. 11.10.1932 r. w Poznaniu) to wybitna działaczka narodowo-katolicka w okresie niewoli, odznaczona w latach międzywojennych wieloma orderami. Cieszyła się ona uznaniem całego społeczeństwa, zwłaszcza poznańskiego. Ukończyła pensję Estkowskiej w Poznaniu, a następnie wraz ze swą siostrą Zofią Tułodziecką prowadziła salon mód przy dzisiejszych Al. Marcinkowskiego w Poznaniu.

    Praca zawodowa nie mogła wypełnić życia obu sióstr. Zofia została pionierką ruchu zawodowego kobiet w Wielkopolsce, a Aniela wypowiedziała walkę germanizacji i była jedną z najwybitniejszych bojowniczek o szkołę polską, o utrzymanie polskiego języka i tradycji narodowej w Wielkopolsce. W okresie tym następowała bowiem systematyczna germanizacja młodzieży przez szkołę pruską. Aby temu zaradzić, w 1894 roku powstało kobiece Stowarzyszenie "Warta", założone jako "Towarzystwo przyjaciół wzajemnego poznania się oraz opieki nad dziećmi" i pod tą nazwą kryjące właściwy cel, tj. organizowanie tajnego nauczania. Współorganizatorką tego towarzystwa, a od 1900 roku przez 27 lat przewodniczącą była Aniela Tułodziecka. Przedmiotem jej największej troski była nauka języka polskiego, na którą uczęszczało rocznie kilkaset dzieci. Prześladowania pruskie za nauczanie języka polskiego spowodowały powołanie do życia zakonspirowanej Sekcji Pedagogicznej "Warty". Za wpajanie ducha narodowego w 1913 r. była więziona w więzieniu pruskim. Jako delegatka "Warty" i innych towarzystw kobiecych brała udział w zjazdach kobiet polskich, w jubileuszach i pogrzebach wybitnych Polaków. W czasie I wojny światowej organizowała pomoc dla zniszczonych wojną ziem Królestwa i Małopolski. W Powstaniu Wielkopolskim 1918-1919 brali udział liczni wychowankowie "Warty". Gdy skończyła się walka, przed polskimi dziećmi w Poznaniu stanęły otworem polskie, wolne szkoły. Wówczas to Aniela, schorowana i utrudzona usunęła się z życia publicznego.

    Zmarła 11.10.1932 r. w Poznaniu. Za walkę o utrzymanie tradycji narodowej, zachowanie języka i ziemi ojczystej została odznaczona Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Polonia Restituta. Przy kościele Św. Wojciecha w Poznaniu znajduje się tablica pamiątkowa Anieli Tułodzieckiej.

    • Stanisława Tułodziecka (ur. 14.9.1857) (14.4.??) wyszła za mąż (29.4.1890 r.? kościół Farny w Poznaniu) za Józefa Sobeckiego i przyjęła po ślubie nazwisko Sobecka. Mieli oni 4 dzieci:

    • Helena Sobecka (ur. ?, zm. 15.1.1977 r.), która wyszła za mąż za Józefa Urbańskiego (obywatel ziemski). Z małżeństwa tego urodziło się 3 dzieci:
      • Jan Urbański (ur. 14.2.1915 r., zm. 25.9.1939 (1945) - kawaler,
      • Józef Urbański (ur. 5.8.1917 r., zm. 2.7.1944 r.), - kawaler,
      • Stanisława Urbańska (ur. 23.12.1920 r., zm. 10.9.1988 r.), która wyszła za mąż za inż. Tadeusza Kapuścińskiego (ur. ?, zm. 25.8.1973 r.). Mieli oni 2 dzieci:
        • Ewę Kapuścińską (ur. 17.3.1947 r.), która wyszła za mąż za Romana Michalskiego (lekarz) i maja oni córkę Katarzynę Michalską (ur. 7.11.1974 r.),
        • Krystynę Kapuścińską (ur. 9.10.1953 r.), która wyszła za mąż za Krzysztofa Błosiaka i mają oni syna Pawła Błosiaka (ur. 7.11.1985 r.).
    • Aniela Sobecka (ur. 16.12.1892 r., zm. 11.5.1951 r.), która wyszła za mąż za dr Mariana Szenic (ur. 8.5.1891 r., zm. 16.2.1958 r.). Z małżeństwa tego urodziło się 3 dzieci:
      • Stanisław Szenic (ur. 19.1.1924 r., zm. 20.7.1940 r.) - kawaler,
      • Jerzy Szenic (ur. 3.11.1928 r., zm. 1999 r.), którego żoną została Wiesława Rendecka (ur. 24.9.1929 r., zm. ?). Mieli oni 1 dziecko:
        • Jacek Szenic (ur. ?.6.1958 r.), który ożenił się z Anną Horosz (ur. 22.8.1958 r.). Z małżeństwa tego urodziły się:
          • Katarzyna Szenic (ur. 19.1.1989 r.),
          • Wojciech Szenic (ur. 4.12.1990 r.),
          • Joanna Szenic (ur. 13.1.1992 r.);
      • Maria (Maryna) Szenic (ur. 9.6.1932 r.), która wyszła za mąż za Ryszarda Paradowskiego (ur. 11.2.1923 r., zm. 6.9.1988 r. w Poznaniu, pochowany na Górczynie w grobowcu rodzinnym Szeniców). Mieli oni córkę:
        • Katarzyna Paradowska (ur. 14.3.1962 r.), która wyszła za mąż za Krzysztofa Wrzesińskiego (ur. 19.8.1966 r.). Mają oni 3 dzieci:
          • Marcin Wrzesiński (ur. 26.7.1992 r.),
          • Maciej Wrzesiński (ur. 1.11.1995 r.),
          • ? Wrzesiński (ur. ?)
    • Felicja Sobecka ?
    • Kazimierz Sobecki ?
    • Katarzyna Tułodziecka (ur. 29.3(5 ?).1856 r.), matka Babci Zofii Michałkiewicz (Zofia - matka Andrzeja, Stanisława i Mieczysława Michałkiewiczów), była córką w/w Antoniego Tułodzieckiego i Pelagii z d. Lipińskiej. Urodziła się w Starej Dąbrowie k/Wolsztyna (Majątek Stara Dąbrowa k/Gościeszyna n/Obrą), a zmarła 5.03.1893 r. podczas porodu dziecka (Stefana) w Zamysłach k/Doruchowa (pow. Kępno), pochowana w Doruchowie k/Kępna. Katarzyna Tułodziecka wyszła za mąż (12.1.1890 r. Dw. LC Poznań św. Marcin) za Stanisława von Długołęckiego i przyjęła po ślubie nazwisko Długołęcka. Stanisław von Długołęcki urodził się 1.05.1850 r. w Konarzewie pow. Poznań, zmarł 14.01.1922 r. w Brodnicy (pochowany jest w Brodnicy - tablica pamiątkowa na kościele lub cmentarzu?), był on księgowym i dzierżawcą majątku Zamysły k/Doruchowa.

    Katarzyna Długołęcka z d. Tułodziecka ze Stanisławem Długołęckim mieli 3 dzieci:

    • Antoni Długołęcki,
    • Zofia Teofila Długołęcka,
    • Stefan Długołęcki.

    Antoni von Długołęcki, ur. 29.11.1890 r. w Zamysłach pow. Kępno, zm. 14.02.1945 r. w Krakowie, pochowany na Cmentarzu Rakowickim, kwatera 18-1-50. Początkowo mieszkał i pracował w Poznaniu, następnie w Gdyni, Warszawie i Krakowie. Ożenił się on dwukrotnie. Przed wojną mieszkał w Gdyni przy ul. 3 Maja 27 m 8 razem z drugą żoną Władysławą (Bubą) i córkami. Ponoć do chwili wybuchu wojny był on właścicielem łuszczarni ryżu w Porcie Gdyńskim. Z chwilą wybuchu wojny był on aresztowany przez Niemców, potem wypuszczony, ale w czasie wojny ukrywał się w Warszawie i w Krakowie. W Krakowie był on krótko dyrektorem Banku Cukrownictwa.

    Pierwszą żoną Antoniego była Józefa Maria Nowacka (ur. 23.2.1894 r. w Poznaniu, zm. 27.3.1972 r. w Warszawie, pochowana na Cmentarzu Powązkowskim, kwatera 149-6-6), która po ślubie przyjęła nazwisko Długołęcka. Rodzicami Józefy był Józef Nowacki i Agnieszka Nowacka z domu Pyszczarska. Antoni Długołecki ze swoją żoną Józefą miał 4 córki:

    • Katarzynę Agnieszkę Długołęcką ur. 16.02.1921 r. w Poznaniu, zm. 27.2.1944 r. w Warszawie. Pochowana jest na Cmentarzu Powązkowskim - kwatera 149-6-6. Wyszła ona za mąż za Józefa Landsberga i przyjęła ona po ślubie nazwisko Landsberg. Katarzyna z d. Długołęcka i Józef Landsberg mieli jednego syna - Andrzeja Józefa Landsberga.

    Józef Landsberg urodził się 17.3.1904 r. w Kamionce - Łubna k/Czerska Pomorskiego (pow. Chojnice), zmarł 1.2.1978 r. w Starogardzie Gdańskim. Był on synem Józefa i Teresy Landsberg z d. Kluck. Z zawodu był adwokatem i obrońcą wojskowym. Ukończył on prawo na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu i pracował jako sędzia. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Niemców i osadzony w wiezieniu. Na skutek interwencji swego krewnego z Łubnej (Kamionki) został on wypuszczony na wolność. Do końca wojny ukrywał się w Warszawie. Pod koniec wojny, w 1944 r. zmarła jego żona Katarzyna. 26.10.1946 r. w Nowym Mieście Lubawskim ożenił się on drugi raz z Heleną Nowaczyk (córka Wacława, ur. 17.6.1918 r.), z którą miał troje dzieci: Ewę (ur. 1954 r., wyszła za mąż za Warzyckiego), Helenę (ur. 1956 r., wyszła za mąż za Zdunka) i Marka (ur. 1959 r., zm. 2001 r.). Po wojnie Józef Landsberg miał w Czersku (pow. Chojnice) kancelarię prawniczą. W 1961 roku przeniósł się do Starogardu Gdańskiego, gdzie mieszkał do końca życia przy ul. Mickiewicza 2.

      • Andrzej Józef Antoni Landsberg (ur. 28.12.1943 r. w Warszawie) - pułkownik, mgr prawa, emerytowany urzędnik państwowy, mieszka w Gdyni. Ożenił się on z Izabelą Kamilą Brzeską (ur. 4.6.1948 r. w Wejherowie) - technikiem budowlanym. Rodzicami Izabeli Landsberg z d. Brzeska byli Władysław i Maria Brzeska z d. Różycka. Mają oni syna:
        • Marcin Robert Landsberg (ur. 20.9.1971 r. w Gdańsku), absolwent Technikum Mechanicznego w Gdyni oraz Wydziału Mechanicznego Wyższej Szkoły Morskiej - Akademii Morskiej w Gdyni, mgr inż. mechanik, mechanik okrętowy IV, II, II i I klasy (starszy mechanik - chief engineer), zatrudniony w F.H. Bertling - Hamburg, mieszka w Gdańsku. Ożenił się on z Pauliną Marią Brzezińską, która przyjęła po ślubie nazwisko Landsberg. Paulina urodziła się 16.8.1975 r. w Świeciu, jest córką Andrzeja i Barbary Brzezińskiej z d. Stachowiak. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku oraz Akademii Medycznej w Gdańsku. Z zawodu - mgr farmacji ze specjalizacją farmacja apteczna, pracuje i mieszka w Gdańsku. Mają oni 2 dzieci:

          • syna Jana Marcina Landsberga (ur. 26.8.2005 r. w Gdańsku)
          • i córkę Lenę Marię Landsberg (ur. 20.4.2008 w Gdańsku).
    • Danutę Marię Długołęcką, ur. 28.01.1922 r. w Poznaniu, zm. 29.3.1922 r. w Poznaniu.
    • Stanisławę Marię Długołęcką ("Tula"), ur. 28.01.1922 r. w Poznaniu, technik ekonomista. Jej mężem jest Witold Stanisław Górski (ur. 17.7.1920 r. Rybno k/Sochaczewa, mgr inż. mechanik) i przyjęła po ślubie (ślub 23.4.1955 r. w Warszawie) nazwisko Górska. Nie mają oni dzieci, mieszkają w Warszawie.

    Stanisława Górska z d. Długołęcka przed zawarciem związku małżeńskiego z Witoldem Górskim była już dwukrotnie zamężna.

    • Pierwszym jej mężem (ślub w lutym 1944 r. w Warszawie) był Kazimierz Biedakowski (ur. w 1916 r. w Warszawie, zm. w 1982 w Warszawie). Kazimierz Biedakowski w stopniu podporucznika brał udział w Powstaniu Warszawskim pełniąc służbę w Batalionie AK "Łukasiński". Po upadku powstania przebywał w Oflagu VII "A" w Murnau. Służył też pod rozkazami gen. W. Andersa. W 1948 roku wrócił z Anglii do Polski.

    • Drugim mężem Stanisławy był Jerzy Pański (ur. w 1910 r. w Łodzi) - ślub 6.7.1946 r. w Warszawie. Jerzy Pański jako kapitan żeglugi wielkiej dowodził statkami pasażerskimi i handlowymi. Był także przedstawicielem Żeglugi Polskiej w USA, Wielkiej Brytanii, Szwecji oraz w krajach naddunajskich.

    • Krystynę Długołęcką ("Kinia"), ur. 17.12.1923 r. w Poznaniu, zm. 3.8.2002 r. w Warszawie, pochowana na Cmentarzu Powązkowskim - kwatera 149-6-6. Wyszła ona za mąż za Jerzego Gładysza i przyjęła nazwisko Gładysz. Jerzy Gładysz był synem Pawła i Emilii Gładysz z d. Łyżwińska, urodził się 6.3.1913 r. w Warszawie, zm. 21.10.2005 r. w Warszawie, pochowany na Cmentarzu Powązkowskim - kwatera 149-6-6. Nie mieli oni dzieci.

    Jerzy Gładysz po śmierci swej żony Krystyny, mając 90 lat ożenił się ponownie w dniu 4.3.2003 r. w Warszawie z Anną Zalewską, która po ślubie przyjęła nazwisko Gładysz.

    Przed wojną Antoni Długołęcki rozwiódł się z Józefą Marią Nowacką-Długołęcką i ożenił się drugi raz ze swoją bratanicą Władysławą ("Bubą") Nowacką (ur. 1906 r., zm. 26.11.1987 r. w Warszawie). Nie mieli oni dzieci. Po śmierci Antoniego (1945 r.) Władysława ("Buba") Długołecka z d. Nowacka wyszła drugi raz za mąż za Wojciecha Odrowąża-Wilkońskiego ("Wosiu" ur. 1879, zm. 23.1.1980 r.). Wojciech Odrowąż-Wilkoński był powstańcem wielkopolskim, uczestnikiem obu wojen światowych. Był przedwojennym oficerem Wojska Polskiego w stopniu pułkownika artylerii. Odznaczony Medalem Niepodległości, szef Sztabu Artylerii Armii Poznań, dowódca 7 PAC w walkach nad Bzurą, kawaler Orderu Odrodzenia Polski, odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem za Warszawę, za Odrę, Nysę i Bałtyk, Odznaką Grunwaldzką, Honorowa Odznaką za Zasługi dla Warszawy i wielu innymi odznaczeniami. Był jeńcem obozów Hohnstein, Arnswalde i Woldenbergu. Był oficerem II Armii LWP, szefem Wojskowej Delegatury i delegatem Rządu RP przy Północnej Grupie Wojsk ZSRR. Po wojnie był on m.in. wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Władysława i Wojciech Wilkońscy zmarli w Warszawie. Pochowani są na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie - Wólka Węglowa.

    Zofia Teofila von Długołęcka, urodziła się 10.01.1892 r. w Zamysłach (pow. Kępno), a zmarła 30.04.1981 r. w Poznaniu. Była córką Katarzyny i Stanisława von Długołęckiego. Brała udział w Powstaniu Wielkopolskim, uczestniczka walki o szkołę polską, działaczka Towarzystwa "Warta", druhna pierwszej w Poznaniu żeńskiej drużyny harcerskiej im. Emilii Plater działającej pod zaborem pruskim. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.

    Wyszła ona za mąż (27.9.1918 r.) za Mieczysława Józefa Michałkiewicza (ur. 13.3.1882 r., zm. 22.2.1946 r.) i po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz.

    Zofia von Długołęcka mając roczek straciła matkę. W 1893 r. zmarła bowiem podczas porodu Katarzyna Długołęcka (z d. Tułodziecka). Zofia Długołęcka wychowywana była przez Zofię i Anielę Tułodzieckie - siostry jej matki, Katarzyny Tułodzieckiej - Długołęckiej. Zofia i Aniela Tułodzieckie były pannami, zostały znanymi działaczkami społecznymi i mieszkały do końca swojego życia w Poznaniu przy ul. Ogrodowej 19/4. Mieszkanie to było ich własnością. Ofiarowały je w posagu swojej siostrzenicy Zofii Długołęckiej, która tutaj mieszkała. Po ślubie w mieszkaniu tym mieszkali Zofia Michałkiewicz (z d. Długołęcka) i jej mąż Mieczysław Michałkiewicz. W czasie II wojny zostali wysiedleni do Generalnej Guberni. Po II wojnie światowej (1945 r.) wrócili z wysiedlenia i zamieszkali przy ul. Ogrodowej. Pod koniec życia Zofia Michałkiewicz mieszkała w Domu Weterana na ul. Ugory w Poznaniu. Pochowana jest na cmentarzu na Górczynie w Poznaniu.

    Potomkowie Zofii i jej męża Mieczysława Michałkiewicza zostali omówieni w linii rodziny Michałkiewiczów.

    Stefan von Długołęcki - ur. 5.3.1893 w Zamysłach, zm. na "hiszpankę" w czasie I wojny światowej, 8.7.1918 r. w Poznaniu. Był kupcem, kawalerem. Podczas jego porodu (5.3.1893) zmarła jego matka Katarzyna Długołęcka z d. Tułodziecka.

    Stanisław von Długołęcki (ur. 1.5.1850 r., zm. 14.1.1922 r. - ojciec w/w Antoniego, Zofii i Stefana) po śmierci swojej żony Katarzyny Długołęckiej (z d. Tułodzieckiej) ożenił się drugi raz (ślub 8.5.1898 r. w Warszawie) z Wandą Wolską (ur. 2.11.1866 r. Wola Blakowa, zm. 30.6.1922 r. w Brodnicy. Ojcem Wandy Wolskiej był Konstanty Wolski, a matką Waleria z d. Frączkiewicz), która także przyjęła nazwisko Długołęcka. Z małżeństwa tego urodziło się 2 dzieci:

    • Izabella Długołęcka (ur. 29.7.1901 r. w Zajączkowie, pow. Lubawa (Pomorze), zm. 15.2.1989 r. w Poznaniu, pochowana Junikowo). Wyszła ona za mąż za Bronisława Liebek (ur. 20.3.1896 r. w Środzie, zm. 17.7.1972 r. w Poznaniu, pochowany Junikowo) i po ślubie przyjęła nazwisko Liebek. Nie mieli oni dzieci.

    Izabella w 1918 roku ukończyła 10-cio klasową Wyższą Szkołę dla Dziewcząt w Brodnicy n/Drwęcą, po czym uczęszczała przez 1 rok do Seminarium Nauczycielskiego w Kościerzynie. Od 1.1.1921 r. zaczęła pracować w Banku Pożyczkowym Sp. z z n.odp. w Brodnicy (do 1.7.1922 r.). Po śmierci rodziców w 1922 roku przeprowadziła się do Poznania, gdzie nadal pracowała jako księgowa (od 20.9.1922 r. do 1.1.1925 r. w Firmie Kazeina Tow. Akc. Poznań, ul. Mickiewicza 36). Następnie, od 1.1.1925 do 1.12.1925 r. pracowała jako księgowa w Firmie Surofosfat Sp. Akc. w Poznaniu.

    14.2.1927 r. wyszła za mąż za urzędnika gospodarczego Bronisława Liebeka, a od 15.9.1927 zaczęła ponownie pracować jako księgowa w Firmie Maszyny i Artykuły dla Mleczarń, Budowa i Instalacja Mleczarń - Towarzystwo Handlowe "Sigma" z o.o. Poznań, ul. Mickiewicza 27 (do 31.12.1929 r., z powodu choroby pracę przerwała). Od 1.7.1937 r. pracowała w Klinice Ortopedycznej Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu. Po wojnie nadal pracowała w Klinice Ortopedycznej jako księgowa (aż do przejścia na emeryturę). W 1947 r. ukończyła Kurs dla Urzędników Samorządu Miejskiego w Poznaniu. Mieszkała w Poznaniu przy ul. Wierzbięcice 30.

    • Konstanty Długołęcki (ur. 16.2.1899 r. Wulka k/Lubawy, zm. ?). Był on dwukrotnie żonaty. Pierwszy raz ożenił się on z Marią ?. Nie mieli dzieci. Mieszkali w Brodnicy, tam też zmarła jego żona (około 1950/53 roku? ) i tam jest pochowana. Kilka lat później Konstanty ożenił się drugi raz z ?. Zmarł on w Brodnicy.

    Stanisław von Długołęcki (ur. 1.5.1850 r., zm. 14.1.1922) był jednym z dzieci małżeństwa Stanisława von Długołęckiego (ur. 1810 r., zm. 10.5.1893 r. Jelonek k/Gniezna, pochowany w Gnieźnie, weteran Powstania 1830 r.) i Teofilii Długołęckiej z domu Czechowicz (ur. 1824 r. Smolin, zm. 14.5.1908 r. w Poznaniu). Ich ślub odbył się w 1844 r. w Ceradzu Kościelnym. Rodzicami Stanisława Długołęckiego (ur. 1810 r.) byli Grzegorz Długołęcki (ur. ok. 1775 r., zm. ?) i Klara Długołęcka z d. ?.

    Stanisław von Długołęcki (ur. 1810 r.) z Teofilą Długołęcką (z d. Czechowicz) mieli 6 ? dzieci:

    • Stanisław Długołęcki (ur. 1.5.1850 r., zm. 14.1.1922 r.),
    • Maria Długołęcka (ur. ?, zm.?), która wyszła za mąż za Piotra Kuleszę i mieszkali oni w Gnieźnie, [a - 55146 (Opalenica) 1875.1/VIII. * (Urbanowo), ch. 22/VIII. Wanda Marja, c. Piotra Kuleszy i Marii de Długołęcka rządcy dóbr - Franciszka de D. z Popowa par. Kołdrąb ? b - 55147 (Opalenica) 1879.9/IV. * (Urbanowo), ch. 1/VI. Eweryst Piotr, s. poprz. Kuleszów [Piotra Kuleszy i Marii de Długołęcka] ekonomów -- chrz. nieszl. c - 55149 (Opalenica) 1882.6/VII. * (Urbanowo), ch. 15/VIII. Izabela Jadwiga, c. poprz. Kuleszów [Piotra Kuleszy i Marii de Długołęcka] ekon. -- Nikodem K. ekonom z Mikoszek, Apolonja Rakowska pos. z Grodziszczka, d - 55150 (Opalenica) 1884.24/VI. * (Urbanowo), ch. 29/VI. Piotr Jan, s. poprz. Kuleszów [Piotra Kuleszy i Marii de Długołęcka] ekon. -- panna Jadwiga Długołęcka z Jelonka k. Gniezna - sprawdzić to]
    • Franciszka Długołęcka (ur. ?, zm.?), która wyszła za mąż za Felickiego (nauczyciel) i mieszkali koło Kruszwicy,
    • Jadwiga Długołęcka (ur. 5.10.1864 r. Śroczyn k/Gniezna, zm. 16.10.1924 r. w Poznaniu), panna,
    • Wiktoria Długołęcka (ur. 15.12.1868 r., zm. ?.5.1939 r. w Poznaniu), panna,
    • Bolesława Długołęcka (ur. 11.2.1868 (1872??) r. Wróblewo pow. Szamotuły, zm. 24.6.1944 r. w Poznaniu, pochowana Miłostowo), panna.

    Linia Michałkiewiczów

    Z dostępnych dokumentów wiem, że protoplastą naszej linii Michałkiewiczów był Andrzej Michałkiewicz (urodzony ok. 1799 r.? chyba w Żerkowie, zmarł przed 1880 r. w Czeszewie ?). Jego żoną była Katarzyna Michałkiewicz z domu Holewińska (ur. ok. 1796 r. a zmarła 12.5.1880 r.).

    • Dokument zgonu Katarzyny Michałkiewicz z domu Holewińska (zm. 12.5.1880 r.)

    Wpis Nr 37, USC Mikuszewo, 19 maj 1880 r.

    Zgłaszający zgon: Wiktoria Michałkiewicz, córka nauczyciela, zamieszkała w Czeszewie. Oświadcza, że gospodyni Katarzyna Michałkiewicz z domu Holewińska (Hołowinska ?), mając 84 lata, zamieszkała w Czeszewie, urodzona w Żerkowie, zamężna ze zmarłym Andrzejem Michałkiewiczem, rodzice zmarłej nieznani, zmarła w Czeszewie 12 maja 1880 roku o 12 w południe.

    Z dokumentu tego wynika, że zgłaszająca zgon Wiktoria Michałkiewicz to córka Szczepana Michałkiewicza, a zmarła Katarzyna Michałkiewicz z d. Holewińska, to jej babcia. Niestety, żadnych dokumentów potwierdzających dane Wiktorii Michałkiewicz nie udało mi się odszukać.

    Andrzej Michałkiewicz i Katarzyna Michałkiewicz z d. Holewińska mieli syna Szczepana Michałkiewicza. Czy były inne dzieci, na razie nie wiem.

    • Dokument urodzenia Szczepana Michałkiewicza (ur. 24.12.1832 r.)

    Wpis nr 109, parafia rzymsko-katolicka Żerków 1832 r.

    24 grudnia 1832 r. urodził się w Żerkowie Szczepan Michałkiewicz. Jego ojciec to Andrzej Michałkiewicz, a matka Katarzyna z domu Holewińska. Chrzest 26.12.1832 r., rodzice chrzestni: Kazimierz Miśkiewicz, Marianna Lisowska.

    Szczepan Michałkiewicz był nauczycielem (chyba języka niemieckiego) i ożenił się on z Marianną Nawrocką (ur. w Gąsiorowie ok. 1833 r., zm. 22.1.1878 r. w Czeszewie pow. Środa), która przyjęła po ślubie nazwisko Michałkiewicz. Rodzicami Marianny (Marii) Michałkiewicz z d. Nawrockiej był Sebastian Nawrocki (ur. ?, zm. ?) i Agnieszka Nawrocka z d. Demarska (ur. ?, zm. ?) zamieszkali w Czeszewie.

    Ślub Szczepana Michałkiewicza z Marianną Nawrocką był przed 1853 rokiem ?. Po ślubie początkowo mieszkali oni w Łuszczanowie (koło Jarocina), a następnie przeprowadzili się do Czeszewa nad Wartą, gdzie Szczepan był nauczycielem (w Czeszewie lub/i w Rusiborzu). Z małżeństwa tego urodził się m.in.:

    • Andrzej Franciszek Michałkiewicz (ur. 15.11.1853, zm. 15.3.1899),

    • Wojciech Leon Michałkiewicz (ur. 26.3.1856, zm. ?),

    • Wiktoria Michałkiewicz (ur. ?, zm. ?).

    • Dokument urodzenia: Andrzeja Franciszka Michałkiewicza (ur. 15.11.1853 r.)

    Wpis nr 108/1853 (str. 88) parafia rzymsko-katolicka Wilkowyja. 15.11.1853 r. urodził się w Łuszczanowie Andrzej Franciszek Michałkiewicz. Jego ojciec to szlachetny Szczepan Michałkiewicz, a matka to Marianna z d. Nawrocka. Chrzest odbył się 21.11.1853 r., a rodzicami chrzestnymi byli: Daniel Lesierniewski ? i Marianna Łukaszewicz.

    Znalazłem dokument potwierdzający, że Andrzej miał brata Wojciecha Leona.

    • Dokument urodzenia: Adalbert (Wojciech) Leon Michałkiewicz (ur. 26.3.1856 r.)

    Wpis nr 29/1856 (str. 118) parafia rzymsko-katolicka Wilkowyja.

    26.3.1856 r. urodził się w Łuszczanowie Wojciech Leon Michałkiewicz. Jego ojciec to Szczepan Michałkiewicz, a matka to Marianna z d. Nawrocka. Chrzest odbył się 31.3.1856 r., a rodzicami chrzestnymi byli: Wojciech Przysiecki i Katarzyna Linerska. Jakie były dalsze losy Leona nie wiem.

    • Dokumentu potwierdzającego urodzenie Wiktorii Michałkiewicz nie udało mi się odszukać. Stąd nie znam ani jej daty urodzenia, ani śmierci. Jedyne informacje o Wiktorii pochodzą z dokumentu zgonu Katarzyny Michałkiewicz. Z nich wynika, że Wiktoria żyła w chwili śmierci swej Babci, czyli w 1880 roku (i była wówczas panną, ale pełnoletnią).

    Wg informacji z ogłoszenia nr 4756 z "Dziennika Poznańskiego" z 1883 r.: w parafii w Czeszewie 16.10.1883 r. panna Wiktoria Michałkiewicz z Czeszewa wyszła za mąż za Kazimierza Kochanowskiego z Kwidzyny (nr 240).

    W 1878 roku zmarła Maria Michałkiewicz z d. Nawrocka - żona Szczepana.

    • Dokument zgonu Marii Michałkiewicz z domu Nawrocka (zm. 22.1.1878)

    Wpis Nr 3, USC Mikuszewo, 23 styczeń 1878 r.

    Zgłaszający zgon: Szczepan Michałkiewicz, zamieszkały w Czeszewie. Oświadcza, że Maria Michałkiewicz z domu Nawrocka, jego żona, mająca 64 lata, religii katolickiej, zamieszkała w Czeszewie, urodzona w Gąsiorowie, córka zmarłego nadleśniczego Sebastiana i Agnieszki z domu Demarska, małżeństwa Nawrockich, zmarła w Czeszewie 22 stycznia 1878 roku przed południem o godzinie 8 rano.

    Po śmierci swej żony Marii, Szczepan Michałkiewicz ożenił się drugi raz z Nepomuceną z domu Ogniewicz (nie znalazłem jednak dokumentu potwierdzającego akt ślubu). Dowodem na drugi ślub Szczepana jest jego akt zgonu (zmarł on w 1887 roku).

    • Dokument zgonu Szczepana Michałkiewicza (zm. 19.8.1887)

    Wpis Nr 43, USC Mikuszewo, 20 sierpień 1887 r.

    Zgłaszający zgon: Stanisław Stein, zamieszkały w Orzechowie. Oświadcza, że nauczyciel Szczepan (Stephan) Michałkiewicz, w wieku 55 lat, religii katolickiej, zamieszkały w Czeszewie, urodzony w Żerkowie, żonaty z Nepomuceną z domu Ogniewicz, syn zmarłego obywatela Andrzeja i Katarzyny z domu Holewińskiej - Michałkiewicz - małżeństwa, zmarł w Czeszewie 19 sierpnia 1887 r. przed południem o 8 rano.

    Z dokumentu tego wynika, że Szczepan Michałkiewicz był dwa razy żonaty. Pierwszą żoną była Maria z d. Nawrocka. Zmarła ona jednak w 1878 roku. Wówczas to przypuszczalnie Szczepan ożenił się drugi raz z Nepomuceną z d. Ogniewicz (chyba w latach 1878-87). Dokumentu potwierdzającego to małżeństwo nie udało mi się jednak znaleźć.

    Andrzej Franciszek Michałkiewicz (ur. 15.11.1853 r., syn Szczepana) był także nauczycielem (języka niemieckiego) w szkole w Rusiborzu (a może także w Witowie ?). Ożenił się on z Antoniną Wrzyszczyńską (ur. 8.5.1852 r. w Krotoszynie lub Miejskiej Górce?, zm. 15.7.1936 r. w Wągrowcu), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz.

    Ślub Andrzeja Michałkiewicza z Antoniną Wrzyszczyńską odbył się w 1876 r. w parafii katolickiej Jaktorowo (wpis nr 8/1876 r.). Po ślubie mieszkali oni w Witowie (tam też urodziło się większość ich dzieci) i w Rusiborzu, gdzie Andrzej zmarł (15.3.1899 r.) i został pochowany na starym cmentarzu przy kościele.

    • Dokument zgonu Andrzeja Michałkiewicza (zm. 15.3.1899 r.)

    Wpis nr 13, USC Michałowo, Poświontno, 16 marzec 1899 r.

    Zgłaszający zgon: Kupiec Władysław Michałkiewicz, zamieszkały w Rusibórz. Oświadcza, że jego ojciec - nauczyciel Andrzej Michałkiewicz, mający 45 ? lat, religii katolickiej, zamieszkały w Rusiborzu, urodzony w Łuszczanowie powiat Jarocin, syn nauczyciela Szczepana Michałkiewicza i jego żony Marii z domu Nawrockiej, zmarli w Czeszewie, zmarł w Rusiborzu w mieszkaniu nauczyciela 15 marca 1899 roku o godzinie 4 po południu.

    Z małżeństwa Andrzeja Michałkiewicza i Antoniny Michałkiewicz z d. Wrzyszczyńskiej urodziło się 6 dzieci:

    • Władysław Michałkiewicz (ur. 28.3.1877 r. Witowo, zm. 3.12.1938 r. w Poznaniu).

    • Zofia Michałkiewicz (ur. 28.10.1879 w Witowie, zm. 13.4.1965 r. w Wieleniu nad Notecią).

    • Mieczysław Józef Michałkiewicz (ur. 13.3.1882 r. w Witowie, zm. 22.2.1946 r. w Poznaniu).

    • Irena Michałkiewicz (ur. 5.6.1884 r. Witowo, zm. Wieleń).

    • Marian Szczepan Michałkiewicz (ur. 14.9.1891 r. Witowo, zm. 16.1.1941 r. w Dachau).

    • Maria Antonina Michałkiewicz (ur. 28.12.1894 Rusibórz, zm. 1.1.1969 r. w Lesznie).

    Antonina Michałkiewicz z d. Wrzyszczyńska po śmierci swego męża Andrzeja Michałkiewicza początkowo mieszkała w Rusiborzu, ale przeprowadziła się potem do Borowiaków do Poznania na ul. Przecznica 12 (do córki Marii Antoniny, która wyszła za mąż za Jana Borowiaka). Od około 1930 roku jeździła często (zwłaszcza w czasie wakacji) do Wągrowca do swego syna - księdza Mariana Michałkiewicza. Podczas takich wakacji w 1936 r. będąc w Wągrowcu zmarła i tam też została pochowana.

    Rodzicami Antoniny Michałkiewicz z d. Wrzyszczyńskiej (ur. 8.5.1852 r.) był Maciej Wrzyszczyński (ur. 1822 r. w Krotoszynie, zm. 31.7.1895 r. w Gorzycach) i Marcyana (Marianna) Klarowicz (ur. 22.7.1833 r. w Krotoszynie, zm. 13.7.1897 r. w Gorzycach). Z małżeństwa tego (Macieja Wrzyszczyńskiego i Marianny z d. Klarowicz) urodzili się:

    • Antonina Wrzyszczyńska (ur. 8.5.1852 r.), która wyszła za mąż za Andrzeja Michałkiewicza. Linia ta prowadzi do rodziny Michałkiewiczów.
    • Józefa Wrzyszczyńska (ur. ?, zm. ?), która wyszła za mąż w 1882 r. za Mieczysława Wize (wpis nr 4 - parafia Jaktorowo). Linia ta prowadzi w dalszych pokoleniach do rodziny Michałowiczów, Suszczyńskich i dalszych pokoleń Wize.
    • Zygmunt Wrzyszczyński (ur. ?, zm. 1933 r.). Ożenił się on z Władysławą Miękicką. Linia ta prowadzi do dalszych pokoleń Wrzyszczyńskich.
    • Władysław Wrzyszczyński (ur. ?, zm. ?). Ożenił się on z Klementyną ??
    • Kazimierz Wrzyszczyński (ur. ?, zm. ?), który ożenił się z Marią Rontz. Linia ta wiedzie w kolejnych pokoleniach do rodziny Rogalskich, Mieruszyńskich i dalszych pokoleń Wrzyszczyńskich.
    • Stanisława Wrzyszczyńska (ur. 3.3.1867 r. w Krotoszynie, zm. 10.1923 r. w Toruniu). Wyszła ona za mąż (31.7.1889 r.) za Wojciecha Nowaka (ur. 18.2.1857 r. w Jankowie Przygodzickim, zm. 30.6.1931 r. w Toruniu). Linia ta w kolejnych pokoleniach prowadzi do rodziny Nowaków, Merstallingerów, Najgrakowskich, Zagrodzkich i Błaszczyków.

    Rodzicami Marcyany Klarowicz był Franciszek Klarowicz (ur. 1799, zm. 9.1.1870 r., właściciel majątku Jaktorowo?) i Julianna z domu Waszczyńska.

    Dzieci Antoniny i Andrzeja Michałkiewicza:

    • Władysław Michałkiewicz urodził się 28.3.1877 r. w Witowie, gmina Krzykosy w powiecie średzkim [wpis nr 158 USC Bronisław, sygnatura 10/1877], zmarł 3.12.1938 r. w Poznaniu. Ożenił się on z Jadwigą Najgrakowską. Władysław otrzymał staranne wykształcenie, ale czy ukończył wyższe studia nie jest jednak pewne. Pracował w bankowości, miał on dobrą posadę, był m.in. wicedyrektorem Wydziału Rewizyjnego Komunalnego Związku Kredytowego w Poznaniu. W dniu 22.6.1920 r. ożenił się ze znacznie młodszą od siebie Jadwigą Najgrakowską. Ze względu na jego stan zdrowia (był chory na gruźlicę), dzieci nie mieli. Zmarł 3.12.1938 r. w Poznaniu. Pochowany został na dawnym cmentarzu farnym przy ul. Grunwaldzkiej w Poznaniu, a w 1941 roku jego mogiłę przeniesiono na cmentarz przy ul. Samotnej na Dębcu.

    Jadwiga Urszula Michałkiewicz z d. Najgrakowska była najstarszą córką sekretarza sądowego Władysława Najgrakowskiego i Heleny z d. Niestrawskiej (ur. 29.8.1894 w Grodzisku Wielkopolskim, zm. 28.1.1981 r. w Poznaniu). W młodości była od reszty rodziny trochę odizolowana. Wychowywana była bowiem od dzieciństwa przez swoją ciotkę Schwartzową w Grodzisku. Nawet wakacje spędzała poza domem rodzinnym. Co było powodem takiej sytuacji, dokładnie nie wiadomo. Prawdopodobnie opiekunowie jej osiemnastoletniej wówczas matki uznali ją za niedojrzałą do wychowania dziecka. I tak już zostało. Edukację Jadwiga zaczęła w "Höhere Mädchenschule" (Wyższej Szkole dla Dziewcząt) w Grodzisku, a potem kontynuowała kształcenie w prywatnym Liceum Żeńskim p. Sachse w Poznaniu. Po skończeniu nauki w szkole została praktykantką w zakresie księgowości w firmie Jan Szuman w Poznaniu. Pracę zawodową kontynuowała następnie w poznańskiej firmie "Powiernik" aż do zamążpójścia. Na ślubnym kobiercu stanęła 22.6.1920 roku ze znacznie starszym od niej Władysławem Michałkiewiczem. Z uwagi na zły stan jego zdrowia (był chory na gruźlicę) dzieci nie mieli. Mieszkali oni w pięknym i dużym mieszkaniu przy ul. Śniadeckich 20 w Poznaniu. Mieszkanie to było jej oczkiem w głowie. Miała obsesję sprzątania. Natomiast kuchnię omijała z daleka, tam rządziła gosposia. W 1938 roku zmarł jej mąż. Wówczas to zamierzała przenieść się do mniejszego mieszkania, ale do przeprowadzki nie doszło.

    Po wybuchu wojny w 1939 roku, została w Poznaniu. Swoje mieszkanie niestety straciła. Zamieszkała wówczas razem z rodziną u swego brata Stefana Najgrakowskiego. W 1940 roku rozpoczęła pracę jako księgowa i kasjerka w biurze architektonicznym E. Lenz, gdzie pracowała do końca okupacji. Po wojnie pracowała do 1947 roku w tym samym charakterze w firmie swojego brata stryjecznego Kazimierza "K. Najgrakowski i S-ka - Ziemiopłody". W 1948 roku podjęła pracę jako referentka w byłym Komunalnym Banku Kredytowym, a następnie Delegaturze Banku Gospodarstwa Krajowego w Poznaniu, gdzie pracowała do końca 1954 roku. Oprócz krótkiego okresu przed samą śmiercią, cały czas mieszkała z rodziną brata przy ul. Spokojnej (później Limanowskiego). Zmarła po długiej chorobie 28.1.1981 roku, przeżywszy 86 lat. Pochowana została w rodzinnym grobie na cmentarzu junikowskim w Poznaniu [informacje o Władysławie i Jadwidze wg opisu Michała Najgrakowskiego].

    • Zofia Michałkiewicz urodziła się 28.10.1879 w Witowie [wpis nr 196 z dnia 3.11.1879 Lubrze - USC Bronisław, sygnatura 16], a zmarła 13.4.1965 r. w Wieleniu nad Notecią. Wyszła ona za mąż (21.6.1898 w Rusiborzu - wpis nr 10, str. 19 i 20, USC Michałowo, sygnatua 74) za Aleksandra Mieleszyńskiego i po ślubie przyjęła nazwisko Mieleszyńska. Jej mąż Aleksander urodził się ok. 1869 r., a zmarł ok. 1942 r. w Glinienko (okolice Biedruska). Był on właścicielem majątku Okalewo (Okolewo) koło Biedruska. Z małżeństwa tego urodziła się 2 dzieci:

    • Irena Mieleszyńską (ur. 24.4.1910 r. w Spławie, zm. 16.8.1952 r. Nowa Wieś). Wyszła ona za mąż (27.12.1922 r.) za ppłk. Mariana Czerniewskiego i przyjęła po ślubie nazwisko Czerniewska. Małżeństwo to okazało się być nieporozumieniem i się rozpadło.;
    • Aleksander (Olesinek) Mieleszyński (ur. ok. 1918 r., zm. ?).

    W czasie wojny Zofia z synem i córką zostały wyrzucone przez Niemców z majątku Okalewo (Okolewo) i mieszkały katem u swego byłego pracownika, a następnie zostały wysiedlone do miejscowości Przyrów koło Częstochowy. Władze niemieckie postanowiły powiększyć obszar poligonu Biedrusko wcielając do niego w 1943 roku Chojnicę, Łagiewniki, Glinno, Glinienko i Okolewo. Tereny ich majątku zostały włączone do poligonu w Biedrusku. Po wojnie Zofia Mieleszyńska wraz z córka Ireną i synem Aleksandrem mieszkała w Nowej Wsi koło Kąkolewa w powiecie leszczyńskim, gdyż majątek w Okalewie został im odebrany, a w zamian dostali poniemieckie gospodarstwo rolne w Nowej Wsi. Razem z nią mieszkała także jej siostra Irena Michałkiewicz. Syn Zofii - Aleksander Mieleszyński był niedorozwinięty umysłowo i został umieszczony w zakładzie dla psychicznie chorych (prowadzony przez siostry zakonne) w ? koło Leszna ?. Zofia Mieleszyńska wraz ze swoją siostrą Ireną Michałkiewicz nie były w stanie gospodarować w Nowej Wsi, dlatego "władza ludowa" przejęła gospodarstwo, a obie siostry wysłano na starość do zakładu opiekuńczego w Wieleniu nad Notecią. Wg dokumentów Domu Pomocy Społecznej prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, ul. Staszica 2, 64-730 Wieleń, do DPS przybyły one w dniu 13.4.1965 r. Tam też zmarła zarówno Zofia Mieleszyńska (13.4.1965 r. - w dniu przybycia do DPS), jak i Irena Michałkiewicz 8.6.1968 r. W dokumentach tych Maria Borowiak (ich siostra) zamieszkała we Włoszakowicach figuruje jako adres ich rodziny.

    Jakie były dalsze losy syna - Olesinka Mieleszyńskiego nie wiadomo.

    • Irena Leontyna Michałkiewicz urodziła się 5.6.1884 r. w Witowie [wpis nr 77 USC Bronisław, sygnatura 31/1884], zmarła 8.6.1968 r. w Wieleniu nad Notecią. Była panną. Przed wojną mieszkała w Poznaniu przy ul. Przecznica (obecnie Zeylanda) wraz ze swym wieloletnim "sublokatorem" panem Leonem Jakschem, zwanym w rodzinie wujkiem Leosiem. Po wojnie, po powrocie z wysiedlenia postanowiła pomóc siostrze Zofii i jej dzieciom w prowadzeniu ich gospodarstwa rolnego. Niestety, krótko po przeniesieniu się do Nowej Wsi zmarła Irena (córka Zofii). Dwie starsze i schorowane kobiety oraz umysłowo ograniczony i coraz bardziej agresywny Olesinek nie byli w stanie w tamtych trudnych latach dać sobie rady z prowadzeniem gospodarki, która popadała w ruinę. W końcu ówczesna "władza ludowa" uznała ten stan za niedopuszczalny i przymusowo przejęła gospodarstwo. Olesinka umieszczono w zakładzie dla psychicznie chorych, a obie starsze panie wysłała w 1965 roku do domu opieki w Wieleniu nad Notecią, gdzie Irena zmarła w 1968 r.

    • Marian Szczepan Michałkiewicz urodził się 14.9.1891 r. w Witowie [wpis nr 144, USC Bronisław, sygnatura 52/1891], a zmarł 16.1.1941 r. w obozie koncentracyjnym K.L. Dachau. Marian był księdzem, ukończył on seminarium duchowne w Poznaniu. Wyświęcony został na kapłana 1.3.1914 r., a 2.3.1914 r. odprawił pierwszą mszę św. w kaplicy zakładu św. Józefa w Poznaniu. W 1918 r. był kapelanem w Wonieściu, a w 1920 r. był na froncie bolszewickim jako kapelan wojskowy. Następnie pełnił funkcję kapelana we wsi Poniet (k/Krotoszyna). W latach 1924-25 był prefektem w Gimnazjum w Krotoszynie. 1.09.1929 r. został mianowany drugim prefektem i kierownikiem Konwiktu Arcybiskupiego w Wągrowcu. Od 1930 r. był prefektem szkół średnich w Wągrowcu. Do 1937 roku był profesorem i nauczycielem religii w Państwowym Liceum Pedagogicznym i w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym w Wągrowcu. Później nadal został w Wągrowcu, ale jako wikariusz poklasztorny i katecheta gimnazjalny. W czasie II wojny światowej 26.8.1940 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w obozie koncentracyjntm w Sachsanhausen, a 14.12.1940 r. przetransportowano go do obozu w Dachau (nr obozowy 22445).

    16.1.1941 r. został zamordowany przez Niemców w Dachau. Wkrótce po jego męczeńskiej śmierci w obozie koncentracyjnym, urna z jego prochami została przesłana z Dachau do Wągrowca i do 1945 roku spoczywała w podziemiach klasztoru. Po spaleniu klasztoru przez Niemców w 1945 r. jego prochy złożono tymczasowo w kościele parafii poklasztornej (b. ewangelickim). 2 listopada 1945 r. ? prochy przeniesiono na cmentarz i złożono w grobie jego matki Antoniny Michałkiewicz. Pogrzeb szczątków znanego i cenionego kapłana i pedagoga męczennika przemienił się w olbrzymią manifestację religijno-patriotyczną. Trumnę z prochami śp. Mariana nieśli uczniowie Liceum Pedagogicznego. Po podniosłym kazaniu żałobnym wygłoszonym przez ks. prof. Staszaka, chór klasztorny odśpiewał pieśń pożegnalną, a mogiła pokryta została wieńcami i kwiatami.

    W Katedrze Gnieźnieńskiej, obok słynnych Drzwi Gnieźnieńskich znajduje się tablica pamiątkowa księży, którzy zginęli w obozach zagłady w czasie II wojny światowej. Wśród licznych nazwisk figuruje także ks. Marian Michałkiewicz.

    • Maria Antonina Michałkiewicz urodziła się 28.12.1894 r. w Rusiborzu, a zmarła 1.1.1969 r. w Lesznie, tam też jest pochowana. Jej rodzicami chrzestnymi (chrzest 6.1.1895 r.) byli Stanisław Michałkiewicz (kto to był ?) i Helena Michałkiewicz (kto to był ?). Maria Antonina wyszła za mąż za dr Jana Borowiaka i po ślubie przyjęła nazwisko Borowiak. Jej mąż Jan Borowiak urodził się 18.10.1885 r. w Pawłowicach, zmarł 17.1.1959 r. w Lesznie, pochowany w Lesznie. Z małżeństwa tego urodziło się 3 dzieci:

      • Janusz Andrzej Borowiak (urodził się 4.9.1919 r. w Poznaniu). Ożenił się on (ślub 23.10.1950 r. w Babimoście) z Gertrudą z d. Oertrnyga (urodzona 1.2.1920 r. w Brójcy (Brójce - koło Trzciela, Świebodzina), zmarła 29.5.2003 r. w Poznaniu, pochowana na Miłostowie). Janusz mieszka w Poznaniu.
      • Maria Borowiak (urodziła się 23.3.1918 r. w Bolechowie, zmarła 1.12.1968 r., pochowana we Włoszakowicach).
      • Hanna Teresa Maria Borowiak (urodziła się 9.11.1932 r. w Poznaniu, zmarła 15.6.1957 r. Utopiła się ona ze swym mężem Zbigniewem Płócienniakiem w dniu swojego ślubu w Boszkowie, pochowana wraz z mężem w Lesznie).

    Borowiakowie przed wojną mieszkali w Poznaniu, pierwotnie na Dębcu, potem na Grunwaldzkiej 20a (na narożniku Stolarskiej), a przed wybuchem wojny przy ul. Wierzbięcice. W czasie okupacji mieszkali w Przyrowie koło Częstochowy. Po powrocie z wysiedlenia Jan Borowiak w 1945 roku znalazł pracę jako zarządca przejętych przez państwo majątków ziemskich w powiecie leszczyńskim. Związany z rolnictwem i wsią podjął również działalność w Polskim Stronnictwie Ludowym. Przed styczniowymi wyborami w 1947 roku nagonka władz na PSL spowodowała aresztowanie Jana Borowiaka jako "wroga ludu". Więzienie opuścił parę miesięcy po wyborach. Oczywiście stracił pracę i stał się swoistym banitą, gdyż nie mógł znaleźć żadnej oficjalnej pracy. Mieszkając we Włoszakowicach, gdzie pracowała jego córka Maria, prywatnie udzielał porad okolicznym rolnikom.

    • Mieczysław Józef Michałkiewicz urodził się 13.3.1882 r. w Witowie [wpis nr 44/1882, USC Bronisław, sygnatura 25], a zmarł 22.2.1946 r. w Poznaniu. Ukończył on średnią Szkołę Handlowa w Berlinie. Pracował w Lubawie na Pomorzu w hurtowni, a następnie przeprowadził się do Poznania, gdzie przed I wojną światową poznał swoją przyszłą żonę Zofię Długołęcką. W czasie I wojny światowej został wcielony do wojska niemieckiego i był przydzielony do służby sanitarnej. Przez 4 lata był na froncie zachodnim, m.in. walczył pod Verdun (1916) i pod Marną (1918). Po kapitulacji Niemiec wrócił do Poznania.

    27.9.1918 roku ożenił się on z Zofią Teofilą von Długołęcką, która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieli oni (Zofia i Mieczysław Michałkiewicz) 3 synów:

    • Andrzej Michałkiewicz, ur. 28.12.1921 r. w Poznaniu, zm. 20.01.1952 r. w Poznaniu.
    • Stanisław Michałkiewicz, ur. 10.11.1923 r. w Poznaniu, zm. 13.6.1980 r. w Łomży.
    • Mieczysław Michałkiewicz, ur. 22.1.1925 r. w Poznaniu.

    Mieczysław Józef Michałkiewicz (mąż Zofii) w latach 20-tych prowadził wraz z Józefem Sobeckim hurtownię chemiczną, a następnie, aż do wybuchu II wojny światowej (do 1939 r.) Mieczysław pracował jako prokurent w firmie Stefana Kałamajskiego w Poznaniu. Od października do listopada 1939 r. Mieczysław był aresztowany przez Niemców, ale na skutek interwencji powiernika niemieckiego z firmy Kałamajskiego został zwolniony z aresztu i do stycznia 1940 r. pracował u przejętej przez Niemców dawnej firmie Kałamajskiego. W styczniu 1940 roku cała rodzina została wysiedlona do obozu przesiedleńczego na ul. Głównej w Poznaniu, a następnie zostali oni wywiezieni do Generalnej Guberni do wsi Gruszów (gmina Brzesko Nowe, powiat Miechów), gdzie zostali życzliwie przyjęci przez miejscowa ludność. W 1941 r. część rodziny (Mieczysław, Zofia, Andrzej) przenosi się do Kazimierzy Wielkiej (pow. Miechów), gdzie mąż Zofii - Mieczysław Józef Michałkiewicz pracuje w Spółdzielni Rolniczej "Rolnik" aż do końca wojny. Na Gwiazdkę 1941 r. dołączył do nich syn Mieczek, który przyjechał z majątku Hebdów - Antoniego Skąpskiego. W majątku tym pozostał pierwotnie Stanisław Michałkiewicz, który następnie udał się do Kocmyrzowa i pracował tam wraz z Kazimierzem Kledeckim (swoim przyszłym teściem) w Zakładach Zbożowych. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie Stanisław pracował w niemieckiej firmie metalowej - Hermann Göring. Po wojnie w 1945 roku wszyscy powrócili do Poznania na ul. Ogrodową. Mieszkanie było zajęte przez pogorzelców. Po pewnym czasie odzyskali dawne mieszkanie. Dziadek mój, Mieczysław po wojnie pracował krótko w firmie Kałamajskiego w Poznaniu, a następnie (do śmierci w 1946 r.) w Mosinie w firmie "Barwa".

    Potomkowie Mieczysława i Zofii Teofilii Michałkiewicz:

    • Andrzej Michałkiewicz - syn Mieczysława Józefa Michałkiewicza i Zofii Teofilii Michałkiewicz (z d. Długołęcka) urodził się 28.12.1921 r. w Poznaniu, a zmarł 20.1.1952 r. w Poznaniu i pochowany jest na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu. Przed wojną uzyskał on wykształcenie średnie, ukończył Liceum im. Paderewskiego w Poznaniu. Po wojnie pracował jako starszy inspektor w Jajczarsko-Mleczarskiej Spółdzielni Społem w Kościanie, a także organizował Spółdzielnię Społem w Słupcy. Następnie został przeniesiony do centrali Społem w Warszawie. Mieszkał w Radości koło Warszawy. Krótko po wojnie, w 1946 roku ożenił się on z Zofią Klimczyk (urodzona w 1919 r. w Kazimierzy Wielkiej, zmarła 18.10.2002 w Warszawie, pochowana w Warszawie). Ślub ich był w Kazimierzy Wielkiej (powiat Miechów), skąd pochodziła Zofia. Poznali się oni w czasie wojny, gdyż w Kazimierzy Wielkiej mieszkał Andrzej ze swoimi rodzicami po wysiedleniu z Poznania. Andrzej z Zofią mieli jednego syna - Leszka Michałkiewicza (ur. 5.10.1947 r. w Warszawie). W 1951 roku Andrzej zachorował, a na początku 1952 roku przywieziono go do Poznania do szpitala na Przybyszewskiego, gdzie zmarł 20.1.1952 r.

    Zofia Michałkiewicz z d. Klimczyk po śmierci swego męża - Andrzeja, wyszła drugi raz za mąż (w 1956 r. w Częstochowie) za Bronisława Szczepskiego (urodzony w 1902 r. w Śremie, zmarł 18.9.1979 r. w Warszawie, pochowany w Warszawie) i przyjęła nazwisko Szczepska.

    Leszek Michałkiewicz ożenił się (ślub 12.04.1975 r. w Warszawie) z Elżbietą Cierpisz (ur. 21.3.1954 r. w Warszawie), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz i mieszkają oni w Rajszewie k/Warszawy. Rodzicami Elżbiety są Lucjan Cierpisz (ur. 1926 r., zm. 1959 r.) i Teresa Cierpisz z d. Gudzinska (ur. 9.1.1933 r.), obecnie Kołodziejak.

    Leszek Michałkiewicz ukończył wyższe studia ekonomiczne i studia doktoranckie na Uniwersytecie Warszawskim, były ogrodnik, właściciel kwiaciarni "Flora" w Warszawie. Elżbieta Michałkiewicz z d. Cierpisz ukończyła studia wyższe (filologia polska) na Uniwersytecie Warszawskim, była ogrodniczka, obecnie właścicielka i szefowa kwiaciarni "Flora" w Warszawie.

    Z małżeństwa Leszka i Elżbiety urodziło się 3 dzieci:

    • Łukasz Kacper Michałkiewicz (ur. 23.3.1976 r. w Warszawie), który ożenił się (1.09.2000 r. w Warszawie) z Agnieszką Pszywóską (ur. 3.10.1975 r., córka Urszuli i Stefana Przywóski), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Łukasz kończy obecnie studia magisterskie z ekonomii na KUL i pracuje u rodziców w kwiaciarni. Agnieszka ukończyła psychologię na Uniwersytecie Warszawskim i prowadzi obecnie kwiaciarnię w Warszawie. Mieszkają oni w Warszawie i mają 1 córkę:

    - Weronika Michałkiewicz (ur. 16.9.2003 r. w Warszawie).

    • Katarzyna Helena Michałkiewicz (ur. 18.8.1978 r. w Warszawie), mieszka w Warszawie. Katarzyna - mgr filologii polskiej (ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim) oraz reżyser teatralny, absolwentka wydziału Reżyserii i Dramatu PWST w Krakowie.
    • Michał Aleksander Michałkiewicz (ur. 12.12.1979 r. w Warszawie), który ożenił się (23.11.2004 r. w Warszawie) z Magdą Łukaszewicz (ur. 22.4.1984 r. w Warszawie, córka Urszuli i ?), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Magda kończy pedagogikę na Uniwersytecie Warszawskim i pracuje w nieruchomościach. Michał ma wykształcenie średnie - montażysta filmowy. Mieszkają oni w Warszawie i mają 1 syna:

    - Ignacy Michał Michałkiewicz (ur. 19.2.2005 r. w Warszawie).

    • Mieczysław Michałkiewicz - syn Mieczysława Józefa Michałkiewicza i Zofii Teofilii Michałkiewicz (z d. Długołęcka) urodził się 22.1.1925 r. w Poznaniu. Ożenił się on (ślub 19.10.1946 r. w Chorzowie) ze Stefanią Graczykowską (ur. 24.9.1920 r. w Inowrocławiu), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieszkają oni w Poznaniu. Mieczysław w 1950 roku ukończył (matura) Liceum Wojskowe im. K. Świerczewskiego w Poznaniu, a w latach 1951/52 studiował geologię na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu. W 1952 r. przerwał naukę i studiów nie ukończył. W 1957 r. ukończył eksternistyczne Zawodowe Technikum Ministerstwa Budownictwa Przemysłowego w Warszawie i uzyskał tytuł technika budowlanego ze specjalizacją instalacje przemysłowe. Pracował cały czas w firmie INSTAL w Poznaniu. Stefania ukończyła Akademię Handlowa (obecnie Akademia Ekonomiczna) w Poznaniu i uzyskała tytuł mgr ekonomii. Dodatkowo studiowała romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (nie ukończyła). Pracowała jako profesor szkół średnich (mianowanie) w Zespole Szkół Ekonomiczno Handlowych w Poznaniu przy ul. Śniadeckich.

    Z małżeństwa tego urodziło się 3 synów: Tomasz, Jacek i Jan Michałkiewicz.

    • Tomasz Michałkiewicz - urodził się 13.1.1948 r. w Poznaniu, ukończył anglistykę na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu, pracuje jako starszy wykładowca języka angielskiego na Akademii Medycznej w Poznaniu. Ożenił się on w Poznaniu z Wiolettą Grzebińską (ur. 24.1.1961 r. w Szczecinie), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieszkają oni w Poznaniu i mają 3 dzieci:

    - Szymon Michałkiewicz (ur. 10.5.1996 r. w Poznaniu),

    - Ewa Michałkiewicz (ur. 23.11.1997 r. w Poznaniu),

    - Maciej Michałkiewicz (ur. 10.6.1999 r. w Poznaniu).

    • Jacek Michałkiewicz - urodził się 13.1.1948 r. w Poznaniu, lekarz medycyny - ukończył Akademię Medyczną w Poznaniu, dr hab. n. medycznych, profesor Collegium Medicum UMK w Toruniu. Pracuje w Instytucie "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka" w Warszawie, a także w Akademii Medycznej - Katedrze i Zakładzie Immunologii CM w Bydgoszczy. Ożenił się on 19.10.1974 r. w Poznaniu z Elżbietą Słomską (ur. 14.7.1949 r., ukończyła chemię na Politechnice Poznańskiej), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieszkali oni w Poznaniu i mieli syna Pawła Michałkiewicza. Po rozwodzie Elżbieta wyszła powtórnie za mąż za Grzegorza Stachowiaka (śpiewak operowy) i razem z synem Pawłem wyjechali do Holandii, gdzie obecnie mieszkają.

    - Paweł Michałkiewicz - urodził się 8.4.1976 r. w Poznaniu, maturę zdał w Holandii, studiuje i pracuje w Holandii.

    Jacek po rozwodzie wyjechał do Warszawy i w 1980 r. w Warszawie ożenił się drugi raz z Marią Zielińską (ur. 12.2.1948 r.), która po ślubie przyjęła nazwisko Zielińska-Michałkiewicz. Maria jest lekarzem psychiatrą, dr n. medycznych, ukończyła Akademię Medyczną w Warszawie. Jest kierownikiem Zakładu Psychiatrii w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, pracuje w Poradni Psychiatrycznej dla Dzieci. Jacek z Marią mieszkają w Warszawie i mają oni 1 córkę:

    - Wiktorię Michałkiewicz (ur. 18.3 (5 ?).1986 r. w Warszawie).

    • Jan Michałkiewicz - urodził się 27.12.1954 r. w Poznaniu, mgr inż., ukończył Politechnikę Poznańską. Ożenił się on 12.4.1980 r. w Poznaniu z Elżbietą Swornowską (ur. 30.12.1957 r., mgr anglistyki), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieszkają oni w Poznaniu. Mają oni 2 dzieci:

    - Annę Michałkiewicz (ur. 27.1.1982 r. w Poznaniu)

    - Maję Michałkiewicz (ur. 11.3.1988 r. w Poznaniu).

    • Stanisław Michałkiewicz - syn Mieczysława Józefa Michałkiewicza i Zofii Teofili Michałkiewicz (z d. Długołęcka) urodził się 10.11.1923 r. w Poznaniu, a zmarł 13.6.1980 r. w Łomży, tam też jest pochowany. Przed wojną uczęszczał do Gimnazjum Mechanicznego w Poznaniu (przy Rynku Wildeckim), a w czasie wojny wysiedlony był z rodzicami i rodziną do Generalnej Guberni. W 1940 r. pracował w majątku w Pławowicach, a następnie w Hebdowie w majątku u Antoniego Skąpskiego. Z Hebdowa pojechał do Kocmyrzowa i pracował tam wraz z Kazimierzem Kledeckim (swoim przyszłym teściem) w Zakładach Zbożowych. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie Stanisław pracował w niemieckiej firmie metalowej - Hermann Göring. Po wojnie w 1945 roku wrócił do Poznania na ul. Ogrodową. Pracował w Lasach Państwowych w Poznaniu, a następnie w nadleśnictwie w Porażynie. Ożenił się on (ślub cywilny 18.3.1950 r. - USC w Poznaniu, nr 696/1950, kościelny 10.4.1950 r., nr 24/1950, Parafia św. Wojciecha, Wzgórze św. Wojciecha) z Danutą Kledecką (ur. 22.2.1923 r. w Poznaniu, zm. 13.5.2006 r. w Jarocinie, pochowana w Ostrowie Wlkp.), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieszkali w Jarocinie, gdzie Stanisław organizował PAGED, a następnie pracował on w Ośrodku Transportu Leśnego (OTL w Jarocinie). W międzyczasie ukończył Technikum Przemysłu Drzewnego w Jarocinie (matura) i uzyskał tytuł technika technologa drzewnego. Stanisław i Danuta mieli 2 dzieci: Hannę i Michała Michałkiewicza.

    • Hanna Michałkiewicz (ur. 10.06.1952 r. w Poznaniu, chrzest w Poznaniu, rodzice chrzestni: Halina Mrozińska (Listewnik z d. Kledecka) i Kazimierz Kledecki) - lekarz medycyny. Ukończyła Szkołę Podstawowa w Jarocinie (1959-68), Liceum Ogólnokształcące im. T. Kościuszki w Jarocinie (1968-71), a w 1977 roku ukończyła Akademię Medyczną w Poznaniu (1971-77). Specjalizację z pediatrii zrobiła w 1981 r., specjalizację IIo - choroby płuc w 2000 r. Współwłaściciel Obwodu Lecznictwa Rodzinnego NZOZ w Ostrowie. Wyszła ona za mąż (ślub 26.03.1978 w Kościele Najświętszej Maryji Panny w Ostrowie Wielkopolskim) za Jana Adam (ur. 27.01.1946 r.) i przyjęła nazwisko Michałkiewicz - Adam. Mieszka ona w Ostrowie Wlkp. Mieli oni 1 córkę - Karolinę Adam. 21.08.1991 r. małżeństwo zostało rozwiązane.

    - Karolina Adam - urodziła się 7.6.1979 r. w Ostrowie Wlkp., chrzest lipiec 1979, rodzice chrzestni: Danuta Michałkiewicz i Bogdan Działdowski. Ukończyła ona studia wyższe (prawo) na Uniwersytecie w Szczecinie. Wyszła za mąż (ślub 10.7.2004 r. Ostrów Wlkp.) za Rafała Guździoła (ur. 11.6.1975 r., elektronik - automatyk, pracuje w firmie Delphi w Ostrowie Wlkp.) i przyjęła nazwisko Adam - Guździoł. Mieszkają oni w Ostrowie Wlkp. i mają córkę:

    - Małgorzatę Guździoł (ur. 6.12.2005 r. w Kaliszu).

    • Michał Michałkiewicz (ur. 29.01.1954 r. w Poznaniu, chrzest w Poznaniu, rodzice chrzestni: Izabella Liebek i Stefan Listewnik) - dr nauk biologicznych. Ukończył Szkołę Podstawowa nr 1 w Jarocinie (1960-69), Liceum Ogólnokształcące im. T. Kościuszki w Jarocinie (1969-72), w 1977 roku ukończył studia wyższe na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu i uzyskał tytuł mgr biologii, a od 1995 r. doktor nauk biologicznych. Pracował jako nauczyciel biologii w IX Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu, a od 1985 roku pracuje jako nauczyciel akademicki (adiunkt) na Politechnice Poznańskiej. Ożenił się on (ślub w Grabowie n/Prosną 11.6.1977 r.) z Jadwigą Warga (ur. 14.02.1954 r. w Grabowie n/Prosną, z wykształcenia pracownik socjalny, nie pracuje zawodowo), która po ślubie przyjęła nazwisko Michałkiewicz. Mieszkają w Poznaniu. Mają syna - Marka Michałkiewicza.

    - Marek Michałkiewicz - urodził się 9.11.1977 r. w Poznaniu, chrzest w grudniu 1977 r. w Grabowie nad Prosną, rodzice chrzestni: Elżbieta Mazurkiewicz i Łukasz Warga. Marek jest lekarzem medycyny, w 2003 r. ukończył Akademię Medyczną w Poznaniu. Obecnie pracuje w szpitalu ortopedycznym w Poznaniu i robi specjalizację z ortopedii.

    Stanisław Michałkiewicz rozwiódł się 4.3.1970 r. z Danutą Michałkiewicz (z d. Kledecka) i ożenił się drugi raz z Martą Błoj-Roszak. Nie mieli dzieci, mieszkali w Łomży, tam też Stanisław jest pochowany.

    Danuta Michałkiewicz z d. Kledecka wspomina w swojej kronice rodzinnej:

    W latach jej dzieciństwa życie w kręgu rodzinnym dominowało nad wszystkim. Wspólne posiłki, spacery (do Sołacza i na Cytadelę), spotkania z bliższą rodziną czy kręgiem znajomych. Podczas takich spotkań starsi rozmawiali, a dzieci bawiły się w różne gry w sąsiednim pokoju. W dzieciństwie uczęszczała ona do prywatnej Szkoły Pani Sulerzyskiej w Poznaniu. Mieszkali wówczas w Poznaniu przy ulicy Pocztowej 29 zajmując duże, pięciopokojowe mieszkanie. Tam też mieściła się Szkoła Tańców prowadzona przez Jej Dziadka - Piotra Mikołajczaka i Matkę Danuty - Stellę Kledecką oraz pracownia graficzna Jej Ojca - Kazimierza Kledeckiego. W latach trzydziestych przeprowadzili się na ul. Św. Józefa. Letnie miesiące Danuta spędzała wraz z rodziną w Puszczykowie, gdzie Jej rodzice mieli trzypokojowy, letni domek. Obok nich mieli swój domek Dziadkowie Mikołajczakowie (Piotr Mikołajczak z żoną Różą (Rozalia z domu Biskupska). Danuta wspomina częste niedzielne wycieczki do Ludwikowa nad jezioro Góreckie, czy nad Wartę do Puszczykowa. W 1936 roku Dziadek Danuty - Piotr Mikołajczak, nauczyciel prywatnej szkoły tańca w Poznaniu, obchodził złoty jubileusz 50-lecia pracy zawodowej. Uroczystość odbyła się w Białej Sali Bazaru i zgromadziła wielu uczniów "Mistrza Piotra". O północy tańczono mazura i wówczas także tańczyła mazura Danuta wraz ze swym bratem Zbigniewem, co zyskało wielkie uznanie wśród zgromadzonych gości. W 1938 roku matka Danuty - Stella obchodziła jubileusz 25-lecia pracy zawodowej, a uroczystość odbyła się także w Bazarze.

    Ostatnie wakacje przed II wojną światową (w sierpniu 1939 r.) spędzała Danuta wraz ze swoimi rodzicami w Puszczykowie. Do września 1939 roku ukończyła IV klasy Gimnazjum im. Klaudyny Potockiej w Poznaniu. 6 września 1939 r., po wkroczeniu Niemców do Poznania rodzina decyduje się wrócić z Puszczykowa do Poznania. 14 lutego 1940 roku została Danuta wysiedlona wraz z rodzicami z mieszkania przy ul. Św. Józefa. Zostali oni przesiedleni do przejściowego obozu dla wysiedleńców przy ul. Głównej w Poznaniu. W obozie na Głównej spędzili dwa tygodnie, po czym zostali wpędzeni do wagonów bydlęcych i po 48 godzinach jazdy trafili do Generalgouvernement. Wywiezieni zostali do Brzeska (Podgórze Krakowskie), skąd przetransportowani zostali do wsi Borzęcin nad rzeką Uszwicą. Panuje tam bieda i nędza. W lipcu 1940 roku przenoszą się do Proszowic, gdzie Ojciec Danuty - Kazimierz dostał prace w Magazynach Zbożowych. Po kilku miesiącach przenoszą się do Kocmyrzowa k/Krakowa, gdzie po ciężkiej chorobie umiera Dziadek Danuty - Piotr Mikołajczak. Po pewnym czasie Kazimierz Kledecki dostaje pracę w Krakowie, gdzie przenosi się cała rodzina. Zamieszkują na Borku Fałęckim, gdzie przebywają prawie dwa lata. Kolejnym miejscem pobytu Danuty i rodziny był Radom, gdzie Danuta pracuje jako kasjerka w magazynach zbożowych. Był to już 1944 rok. W Wigilię 1944 roku przeprowadzają się do Częstochowy, która 19-ego stycznia 1945 roku została oswobodzona.

    Pod koniec lutego 1945 roku Danuta wraz ze swym Ojcem Kazimierzem zamierza dojechać do Poznania. Dojeżdżają do Krzesin, a dalej idą pieszo i docierają do domu, na ul. Św. Józefa w Poznaniu. Zastają częściowo zniszczone przez pocisk artyleryjski mieszkanie, a niezniszczone pokoje są zajęte przez pogorzelców. Po dwóch dniach pojechali do Puszczykowa, ale i tamto mieszkanie było zajęte. Dopiero po kilku tygodniach zostało opuszczone przez lokatora, ale przy okazji ogołocone ze wszystkiego. Po kilku dniach do Puszczykowa powróciła Matka Danuty - Stella z córką Haliną. Od 1.4.1945 r. do 30.06.1945 Danuta pracowała w Punkcie Sanitarnym PCK w Puszczykowie, a od 1.07.1945 do 30.06.1946 w Szpitalu PCK w Puszczykowie. W 1946 roku podjęła naukę w Szkole Pielęgniarstwa PCK w Poznaniu. Po pewnym czasie rodzice (Stella i Kazimierz) otrzymali w Poznaniu mieszkanie w tej samej kamienicy, co mieszkali przed wojną, z tą różnicą, że na II piętrze. Po uzyskaniu dyplomu (nr 12) w grudniu 1948 roku podjęła pracę w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Poznaniu.

    W 1950 roku zawarła związek małżeński ze Stanisławem Michałkiewiczem (po ośmioletniej znajomości) i wyjechała z mężem do Jarocina. Początkowo mieszkali przy ul. Batorego, następnie na ul. Warszawskiej, a ostatecznie przenieśli się do budynku Nadleśnictwa przy ul. Kościuszki, zajmując duże 3 pokojowe mieszkanie. Małżeństwo Danuty i Stanisława trwało formalnie 20 lat, gdyż w 1970 roku mąż wniósł o rozwód. W lutym 1967 roku Danuta podjęła pracę jako pielęgniarka w Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej PKP w Jarocinie. Po kilku latach pracy Danuta objęła stanowisko przełożonej pielęgniarek. W Przychodni tej pracowała aż do emerytury. Za swą pracę została nagrodzona srebrną odznaką "Wzorowy Kolejarz". Gdy dzieci poszły na studia, przeniosła się do mniejszego mieszkania, też w tym samym budynku Nadleśnictwa.

    Będąc na emeryturze mieszkała w Jarocinie aż do ostatnich swoich dni. Zmarła 13 maja 2006 roku i została pochowana w Ostrowie Wlkp.

    Poszukuję następujących dodatkowych wyjaśnień: kim były te osoby?

    1. 3.9.1935 r. był w kościele parafialnym św. Jakuba w Toruniu ślub Janiny Michałkiewicz z Adolfem Fillip (mam zawiadomienie o tym ślubie).
    2. 17.9.1935 r. był ślub Haliny Hauser z Marianem Michałkiewiczem. Matką Mariana Michałkiewicza była Zofia z Szymczaków Michałkiewiczowa z Gliwic. Rodzicami Haliny Hauser byli: Stefan i Marja z Zwierskich Hauserowie z Jadownik Bielskich. Obrzęd ślubny był w kościele parafialnym w Kierzkowie (mam zawiadomienie o tym ślubie).
    3. Rodzicami chrzestnymi Marii Antoniny Michałkiewicz (urodziła się 28.12.1894 r. w Rusiborzu, a zmarła 1.1.1969 r. w Lesznie) (chrzest 6.1.1895 r. w parafii katolickiej w Gieczu) byli Stanisław Michałkiewicz (kto to był ?) i Helena Michałkiewicz (kto to był ?).